Zonder Liefde is er geen Weten.

Lieve mensen,

Ik ben deze club gestart om iets weer te geven en uit te bouwen wat tijdloos en universeel is. De naam zegt eigenlijk alles: 'het Weten in je hart'. Het gaat er mij om dat vroeg of laat in ieder dit Weten wakker zal worden. Een Weten dat het geluk nooit buiten onszelf gevonden zal kunnen worden. Een Weten dat diep in onszelf een goddelijke Vonk is die verder uit wil groeien, op wil bloeien van binnenuit. Een Weten wat we altijd Geweten hebben. Velen zijn het vergeten of er is een heleboel voor gekomen.
Dit tijdloze universele Weten wordt ook wel eens gnosis genoemd. Ik hoop dat wat hier op deze club gebeurt dit Weten in jou wat niets met het verstand te maken heeft maar alles met de Liefde, mag aanraken. Dat je hier her-kenning mag vinden, inspiratie, eventueel een steuntje in de rug.
Neus eens rond, en als je lid wil worden om zo een aktieve bijdrage aan groei en levendigheid van deze club te leveren, dat zou hartstikke leuk zijn. Ik hoop dat je je hier werkelijk thuis zult voelen. Voor wie dat wil: je mag me ook mailen. Je krijgt altijd antwoord.

reborn@planet.nl

Veel plezier lieve groetjes Kagib :)

                  

  • 26-6-2007 regenboog


    26-6-2007 REGENBOOG

    Dat was een langere tijd stilte.
    Er viel niet zoveel te melden, alles ligt beetje stil, geen nieuwe ontwikkelingen. Geen reactie trajectburo, geen ontwikkelingen mbt Sander, nieuwe mogelijkheden. Heb nu zeker mooie plek op zijn site, dus kan zich zeker iets opbouwen.

    En toch er hangt iets in de lucht, kwam bij mij net naar boven, we gaan naar de finale. Finale van wat? Grote rampen? Het zou best wel s zo kunnen zijn, wat ik heel mijn leven, in ieder geval sinds ik t bewustzijnspad opgegaan ben nu echt zich zal gaan openbaren. Dan zal ik pas werkelijk mijn functie kunnen vervullen.
    Wat dat betreft, de titel, ben afgelopen weekend op soort spiritueel weekend geweest, uitgenodigd door Sander. Was van zaterdag tot maandag, maar omdat t heel vroeg begon ging ik vrijdagavond al naar Sander. Kon bij hem blijven slapen, hij woont dicht bij de plek waar dat weekend zou plaatsvinden
    En op weg daar naartoe, wauw wat n mooie regenboog, de hele boog zichtbaar en vooral aan t begin hartstikke helder. Niet vaak dat ik dit heb mogen aanschouwen. Het leek wel alsof de boog meeging met de trein, hij verdween ook maar niet.
    Tuurlijk heel mooi symbool. Wat er ook staat te gebeuren, hoe donker alles ook eruit gaat zien, het Licht is aanwezig, het wordt gedragen door het Goddelijke, door de Bron, door die Kracht die alles in gang gezet heeft.
    En ja t weekend was ook een afwisseling van regen en zonneschijn.
    Zal over t weekend nog s wat concreter delen. :)

     

    Vrijdagavond dus op weg, en die mooie regenboog, ontvangst door Sander. Aangekomen bij hem nog lekker wat delen, en ja dan toch echt naar bed, want al vroeg weer op.
    Nouja bed, ik mocht op de bank slapen. :p Maar wel hele grote comfortabele bank dus geen enkel probleem. :)
    Alles beetje vreemd, gekke geluidjes tussendoor dus niet echt veel geslapen, en al heeeel vroeg weer op.

    De dag daarop dus n hele lange dag, kwart voor 7 op.
    Hmmm t weer viel nog mee, aangekondigd dat t heel veel zou regenen. Maar t zonnetje scheen, da was toch n hoopgevend begin.
    Er was aangekondigd dat we in tentjes zouden gaan slapen, en wist ook totaal niet hoe t daar eruit zou zien. Was er mogelijkheid voor binnenactiviteiten als t zou regenen?
    Nou bij aankomst viel dat allemaal heel erg mee. Grote boerderij met soortement van schuren die nu heel andere functie gekregen hadden. ;) Mooi ingericht beetje tempelachtig. Bleek dus soortement van Sai Baba groep te zijn die dit inititatief ondernomen had, al had Sander zeker ook n vinger in de pap.
    In de grote ruimte heel groot schilderij van Sai Baba aan de ene kant en aan de andere kant van iemand die zijn opvolger schijnt te zijn.
    Het feest kon beginnen. :p
    Weekend had wel heel mooi thema, 'gewoon Zijn' en dat werd ook benadrukt, niks is verplicht, niet verplicht om aan activiteiten deel te nemen.

    Het begon dus in die tempel met soort van Indiase ceremonie. Ik weet nie wat t voorstelde. Soort reinigingsritueel. Soort object met n gootje en daar werd keer op keer water in gegooid en daarna weer iets anders. Dit werd dan weer opgevangen ondertussen allerlei gebeden en mantras die gezongen werden. Ja ik was echt terug in India. :p De rest van t weekend dus ook, heel veel mantras zingen en ceremonies. Aanbidding van de goden en tuurlijk Sai Baba. Was best druk, veel mensen, en ook zeker hele lieve mensen. Maar wel beetje andere afstemming, toch vooral devotees, aanbidders van hun guru.
    O, er werd dus steeds water over dit object gegooid, leek op n eikel, en daar had t ook n beetje mee te maken. :p Dat stroomde dus in die gootjes en van daaruit werd t weer opgevangen.
    Aan t eind werd die 'eikel' nog ingesmeerd met soortement van heilige kruiden. Nog afsluitend zingen en de eerste ceremonie was voorbij.
    Daarna ontbijt, wat kletsen, en door naar t volgend evenement.
    Dat werd oa geleid door Sander, yoga voor alle leeftijden. Wel leuk, ene kant wat wijze woorden, andere kant leuke oefeningen, beetje lichaamsbewustzijn krijgen. Was vooral op de kinderen gericht maar juist daardoor ook belangrijk voor de volwassenen om beetje t kind in hun vrij te maken.
    Een klein jongetje viel al meteen op aan t begin, lag hele tijd te rollebollen, keek nergens naar wat eigenlijk gevraagd werd, deed gewoon zijn eigen zin. Klein negerjongetje, echt een belhameltje. De rest vh weekend kwam ie steeds terug in beeld, soort rode draad. Gewoon Zijn, en dat deed ie. ;) Crosste steeds rond op stepje, liet alles om zichzelf draaien, erg grappig. :)

    Volgende keer verder.

    lieve groetjes Kagib

    De uitgesproken woorden:

    http://we.tl/t-pwivB7KzMn

  • 27-7-2006 sfeerverslag


     

    27-7-2006 SFEERVERSLAG

    Heb toch ook wel genoten van de tijd bij mezelf. Voel me erg thuis bij mezelf. :p
    Ben dus ook dagje naar zee geweest, was de dinsdag. Wat later op de dag, want t was zo warm.
    Nu naar ander strand, dus andere fietsroute, wel stukkie verder. Rustig peddelen en tussendoor effe in de schaduw zitten op n bankje. Ook wat gelezen daar, genoten van de stilte, gewoon Zijn. Alles in me opnemend, de blaadjes, het beestje dat over mijn been kroop, alles.
    En toen weer verder.
    Aan zee nog best warm. Wel andere sfeer, dit is echt t gezinnenstrand, en hier mogen de hondjes vrij rondlopen. :p
    Eerst wat eten, krentebollen en lekkere appelkoek. Toen wat gelezen. Had niet zo'n diepe uitwerking als vorige keer, de thematiek, toen raakte ik echt heel diep in mezelf, en wordt ook sterk zichtbaar de betekenis van mijn leven. Dat dat innerlijke ontvouwingsproces zo belangrijk is dat t verder door kan gaan, ruimte daarvoor heeft.

    Toen dus de zee in. Nou echt niet zo koud meer.

    Het heerlijkste vind ik dan om op mijn rug te dobberen. Dan wordt alle geluid gedempt, heerlijk stil alles. En dan naar boven kijken. Mooiste is dan als er vogels voorbij komen, meeuwen stralend wit in de blauwe lucht, of als er wolken zijn, die rustig volgen hoe ze voorbij drijven, en wat ze tonen. Deze keer alleen blauwe lucht maar toch erg genoten.
    Ook bij t de zee ingaan, nog wel grappig de baan van zonlicht in t water, als een zilveren en later gouden pad om te betreden. Maar als je dat pad dan volgt dan verdwijnt steeds dat zilver dat goudspel maar voor je blijft het gouden pad lokken, je aantrekken. Volg mij, volg mij, ik ga altijd door. Recht door zee. ;) Wel erg mooi dat allemaal op je in te laten werken. :)

    Daarna opdrogen op t strand. Helaas niet zo'n rustig plekje dan wat ik de vorige keer gevonden had. Ze waren toch wel heel luidruchtig, veel schreeuwen, niet alleen kinderen, ;) Heb nog gelezen, maar meer en meer groeide het verlangen om de stilte weer op te zoeken. Dan maar deze keer geen zon in de zee zien zakken. :p

    Ja, dat was n goede keuze.

    Ben na stukje fietsen op beschut plekje op n bankje gaan zitten, en toen daalde de stilte op me neer. Heb daar nog iets over geschreven op mijn club. Zet ik dat hier neer:

     

    Is t niet zo dat we meteen de dualiteit instappen als we van dat wat we zien gewoon dat wat om ons heen is alleen maar dat zien dat wat we geleerd hebben. Dat is geen blad, dat is een eikeblad. Het verschil tussen zien en dat wat we denken te zien.

    Het wordt ons afgeleerd om gewoon te zien, we moeten t op n bepaalde manier zien, en alles heeft etiketjes, bepalingen, naampjes, alles duidelijk ingedeeld en geordend. Een geordende wereld.

    Zo is de stroom verloren, de stroom van leven, alles gefragmenteerd geraakt en gekristalliseerd.

    Vandaag ook, op de terugweg, in de stilte op een bankje. En dan kom ik in n diepere laag en dan krijgt alles, maar dan ook alles zo'n diepe betekenis en beleven. Geen onderscheid tussen al die vormpjes, alles zinderend van leven, de bewegingen of dat niet beweegt, alles schoonheid, de wind die door de bladeren ritselt, die je niet ziet maar slecht weet dat ie er is door dat geritsel of omdat ie jou aanraakt met zijn zachte adem. Geluiden, vormpjes, alles, alles schoonheid zonder onderscheid. Alles fascinerend, verwondering, genieten, Zijn. In de heldere Stroom van Zijn zijn. En dan kan zich zoveel openbaren, zichtbaar maken, zoveel dat je dan aan kan raken. Dan kun je daar Eeuwig verblijven, zittend op dat bankje.

    Raakt dit niet verloren, dit beleven, dit Zien, omdat we alles ingedeeld hebben, versnipperd in al die naampjes en vormpjes.

    Wat zouden we nog meer nodig hebben als we werkelijk zouden Zien, een overstromen van Leven, uitgietend over ieder die maar kan ontvangen. De Liefde tot werkelijkheid gemaakt in alles.

     

    Tot zover.

     

    Ja, gewoon meestromen met Zijn.
    Het was niet afhankelijk van dat plekje. Dat plekje had niet een speciale schoonheid. Maar was gewoon in diepere laag terecht gekomen waardoor alles schoonheid werd. Nam dit ook mee toen ik op mijn fietsje stapte en zinderde nog lang na.
    Met die hitte is t toch moeilijker dit te beleven, verdoofd toch stukje. T is uiteindelijk een heel heel helder zijn waardoor alles fascinerend wordt van betekenis, alles vol leven, en daardoor een intens genieten. :)


    Kagib

    De uitgesproken woorden:

    http://we.tl/t-OdqgA4KoZb

  • 23-5-2006 donker donker verleden


    23-5-2006 DONKER DONKER VERLEDEN

    Zoekplaatje, waar sta ik? :p

     

    Je hebt misschien wel gelezen hieronder over de Splinter, en je misschien afgevraagd wat is dat nou? ;)
    Nou dat was een soort van soos waar donkere types zoals ik bij elkaar komen. :p
    En ooooooooh wat was dat een donkere fase.
    Toen kon ik me in mijn fijnste dromen niet voorstellen dat ik mezelf nog ooit zou beleven zoals ik mezelf nu al zoveel jaren beleef.
    Die foto is wel een momentopname uit die tijd. Helemaal in t zwart, ketting om, wel korte haartjes ;) later wel fiks ingezeept. :p Had toen ook nog n grote zwarte jas met achterop een spreuk van een band they ly we die.
    De jaren 80 voor mij zeer zeer donkere jaren 80, pas tegen t eind gloorde t licht.
    En in die heel donkere tijden kwam ik dan in de Splinter met mijn vrienden en vriendinnen, waaronder Ingrid met wie ik lang daarna ook nog contact gemaakt heb. :) Ze heeft zelfs in mijn bandje gezeten, beter gezegd ik werd uitgenodigd in haar bandje te komen, samen met andere vriend. Zij was de drumster en hij de gitarist en ik werd de zanger.
    Nouja zanger. :p Had geen moeite in ieder geval met mezelf uiten, het was een oerschreeuw van verdriet, pijn, wanhoop, woede. Paar optredens gehad, waaronder in de Splinter. ;)
    Maar van het podium af, was ik zo onzeker, zo depressief, droeg de wereld op mijn schouders, geen licht, geen antwoorden, alleen maar vragen, vragen, waarom. Echt alles was toen doom, donker, duister. Geen verweer, geen masker.
    Wel heel fijne vrienden waarmee ik wel kon praten, en waarmee ik veel beleeft heb, heftige heftige feesten ook. :p

     

    Nog over Eisbar van Grauzone. Wel goed vb van toen.
    Dat was toen n plaatje dat vaker in de Splinter gedraaid werd. En als dit gebeurde, nou dan ging ik totaal uit mijn bol, echt totaal. Op zich heel rustig ritme maar tussendoor werd er totaal uitgefreakt en dan ging ik ook loos, rolde over de grond, intens intens bewegen met een vertrokken gezicht waarschijnlijk. :p
    En de tekst ook heel toepasselijk. Ich mochte ein eisbar zijn. Ik voelde toen zoveel, zoveel emotie, zoveel dat ik oppikte, zoals ik al zei, de hele wereld droeg ik op mijn schouders, dag in dag uit.
    En ojee daartussendoor dan ook nog de eindeloze verliefdheden. :p Wat was ik n romanticus. :)

     

    Dus ja, wel leuk nu dit berichtje te vinden over die reunie. Waren toch wel heel dierbare vrienden toen, samen veel beleefd, meegemaakt. Zij ook met mij. ;) Hoe zal t nu met ze gaan?
    En eigenlijk die verbinding maken als een echt totaal ander mens, daar komt t op neer, maar nog wel even lief hoor. ;)
    Zo, vond t wel leuk jullie even terug te nemen naar t verleden. :)
    Die goeie ouwe tijd, nou............ :p

    lieve groetjes  Kagib  :)

    De uitgesproken woorden:

    http://we.tl/t-nikukpvwH8

  • 3-5-2006 wat verdieping


    3-5-2006 WAT VERDIEPING

    Ik mocht vandaag wat lezen in werkstukken, opdrachten van Margreet, van haar opleiding.
    Was toch wel fijn, want t ging heel veel over de groep waar ik nu in zit. Allemaal zo her-kenbaar, de klienten, hun problematiek, hoe ze met dingen omgaan. Veel situaties die ik zelf meegemaakt heb, en gezien heb. Analyses die ik zelf ook zo beleeft heb. Toch leuk, een inkijkje van iemand anders, observaties en dan precies hetzelfde zien.
    Ook wel bekrachtigend omdat ik erin 'zag' ja Karel hartstikke goed allemaal hoe je ermee omgegaan bent. :) En dat zonder opleiding. :p
    Verder ook fijn, wat achtergronden van de klienten, daardoor nog wat meer begrip voor hun beleven. Hun thuissituatie die echt niet altijd even prettig is of was. Ook goed te lezen dat er zoveel positief met ze veranderd is, door de plek waar ze nu zitten. :D!
    Ja, was fijn hier na de koffiepauze tot de lunch in te mogen lezen. :)

     

    Daarvoor onverwachts alleen op de groep. Ik dacht maar eventjes, ze moesten nog wat langer praten, maar dat eventjes werd dus tot de koffiepauze van 10.30
    Verder heel relaxt hoor, ontspannen sfeer, ook Alice bleef lachen. Alleen Han moest spugen, werd beetje ziekjes, heb t opgeruimd en ojee Elly moest ineens naar de wc, hoeft bijna nooit, hoe wordt daarmee omgegaan? Ze bleef uiteindelijk wel heel lang op de wc zitten en toen toch maar iemand erbij gehaald.

    Na de lunch nog heeeeerlijk gewandeld met Alice en Elly en Han. En ja, daarin wel weer zichtbaar dat t niet alleen een pretje is die vlinders voor Han. We zagen een heeeeele mooie, zat heel dichtbij op n blad, bleef rustig zitten, we konden allevier heel rustig kijken voordat ie wegfladderde. Maar Han was helemaal hotel de botel, en dit bleef zo, verdrietig, en helemaal bezeten van die vlindertjes. Deze keer was t er ook niet bij om handje van Elly rustig vast te houden, hij liep vooruit op zoektocht naar vlinders. Wekt echt heel veel spanning bij m op. Daarnaast ziet ie ook nog heel slecht, dus ik zag daarna nog verschillende keren witte vlindertjes, maar verschillende kon hij niet zien. Wel heel leuk. Eentje was helemaal weggefladderd maar fladderde toen weer helemaal terug, dicht naar Han zodat hij de vlinder toch goed kon zien.
    Maar nogmaals, pfff wordt zware tijd voor m. :O Krijgt ie ook ineens last van allerlei pijntjes, echt alles staat op zijn kop, helemaal van slag af. Hoop voor m dat t een beetje mag veranderen, als t wat normaler wordt dat r vlindertjes zijn. :)

     

    Verder ook nog wel wonderlijk.
    Dora die zo goed kan puzzelen was met mij heel de tijd zo vrolijk, lekker puzzelen, kletserig. En ik was even weg, en kwam terug, Greet en Margreet waren ook net terug, en ze was helemaal veranderd. Dit is daarna ook grotendeels zo gebleven. Pas na gesprekje met haar kon ik r weer beetje blij maken, sja.

     

    Aan t eind van de dag weer lekker gezongen, ook weer samenzang met Greet, mooie Engelse liedjes geprobeerd en toen was de dag weer voorbij. :)
    Wel superweer he, vandaag. Vond dat mensen nog erg veel kleertjes aanhadden. ;) Ik had helemaal mijn zomeroutfit aan, witte dunne broek, geel t-shirtje, sandalen, heerlijk. Maar de klienten hadden nog dikke truien aan en de begeleiding zag r ook nog niet zo super zomers uit hihihi
    Morgen weer n mooie dag, hoop dat we weer veel naar buiten kunnen. :)

     

    lieve groetjes  Kagib  :)

    De uitgesproken woorden:

    http://we.tl/t-1TIAdF9gzS

     

  • 3-4-2006 lekker kind zijn


    3-4-2006 LEKKER KIND ZIJN

    Zo is n verjaardagsfeestje met de familie wel fijn ja, als er kindjes zijn. :p
    Nouja, t was r maar eentje maar ze was meer dan genoeg. ;)
    Heerlijk genieten, van haar spontaniteit, fantasie.
    Ik hoef maar een hint te geven, en ze pakt t op en een volgend spel is geboren. :)

     

    Volwassenen zijn vaak zo saai he in hun gespreksonderwerpen, geld en spullen, dus dan komt Rosa goed van pas. :p Zo heet ze dus, is pas 4 geworden. De ideale leeftijd voor fantasiespelletjes, alles komt tot leven, alles gaat praten alles verandert in wezens wat je er maar van wil maken.
    Lekker buiten spelen, eerst in t gangetje dat heerlijk omlaag gaat. De bal mee, en een stok en eindeloos plezier kan beginnen.
    Bal omlaag laten rollen hadden we vorige keer ook al gedaan, en af en toe krijgt de bal een eigen leven, een eigen willetje, en dan moet de bal naar school, maar iemand verandert dan weer in een stoplicht, mag de bal niet door, en de stok verandert in een paardje, maar t paardje wil niet naar school loopt steeds weg en begint dan heerlijk van t mos te eten. Mjam mjam, en zo fantaseerden we samen verder.
    Totdat t tijd was voor iets lekkers, naar binnen.
    En dat vonden de volwassenen heel leuk. :p
    Druk aan t praten.

     

    Al snel gaf ik de hint voor n nieuw spelletje.
    Gaf haar drinkbeker een geluidje, stemmetje terwijl ik m bewoog, vind ik altijd erg leuk stemmetjes geven aan dingen, gekke geluiden maken. Zei deed t dan na, en toen n ander bewegingkje met weer geluidje. En toen nam zij t roer in handen, moest ik haar na gaan doen hihihi met die drinkbeker. Dus van de stoel af, hupsen, een keer in de bank duiken, beer drinken geven, over de grond rollen. Dit als een variatie van vele variaties die volgden met de meest vreemde geluiden, en ik deed haar steeds na, nouja deed n poging daartoe t werd wel steeds ingewikkelder hahaha En de volwassene vonden t zo leuk, ons spelletje, mijn zwager met n bromstem, kunnen jullie niet buiten spelen. :p Nee, veel leuker binnen. Mijn zus vond t wel heel leuk als ze even uit t gesprek kwam genoot ze van wat ze zag, Diana de moeder dus. :)
    Pffff wel vermoeiend, dus uiteindelijk heb ik r toen toch maar n einde aan gemaakt.
    Maar t was heerlijk, dat gezichtje, je had t moeten zien, jammer geen foto of fillempie.

     

    Ook nog buiten gewandeld, naar de speeltuin, s kijken wat we hier nog zouden kunnen doen. Soort kasteel, lekker naar boven klauteren, of zij boven en ik beneden, muziekconcert met stokken, en zij toverde bovenop de toren de boeven die eraan kwamen om dat ze heel lief werden. Dansen met de stokken, door t gat naar beneden.
    Weer veel plezier. :)
    Heb haar uiteindelijk ook naar bed mogen brengen, verhaaltje voorgelezen. Ze was nog wel beetje uitgelaten, gekke fratsen op t bed, maar uiteindelijk ging ze toch braaf onder de deken van Sneeuwwitje. :) 

     

    Aan t eind zelfs nog een wezenlijk diep gesprek met mijn zus, toen iedereen al weg was, was fijn.
    En toen weer naar huis, waar ik na middernacht aankwam.

     

    Vandaag dus t museum, gezellig. Moest weer iemand inwerken, ontspannen allemaal, leuke vrouw. Verder nog allerlei toestanden die erom heen gebeurde, dus geen tijd voor bv internetten. :p

     

    Morgen dus de teamdag.
    En jahoor t is gelukt, mijn moeder had groene laarzen bij. Ben ik heel benieuwd waar ze morgen voor nodig zijn. ;)

     

    lieve groetjes   Kagib  :)

    De uitgesproken woorden:

    http://we.tl/t-5wmzDrgrVK

Nieuwste Leden

  • AnGeLWinGs
  • CMorkreba
  • hheer
  • kimmieLuckyMe
  • constantsmitsvanwaesberghe
  • freespirit

Het grootste geheim om onze activiteiten onder de beste voorwaarden te kunnen volhouden, is te leren altijd met Liefde te werken. want het is de Liefde die kracht geeft, die bezielt, die doet herleven.
Wanneer je die Liefde niet bzit en werken enkel als broodwinning ziet, kun je geen goede resultaten krijgen. Je verdient dan wel geld, maar je verliest je vreugde, je enthousiasme, je raakt geïrriteerd en je gezondheid wordt geschaad.
Wanneer u urenlang met Liefde werkt, zult u geen vermoeidheid voelen; maar werk slechts een paar minuten zonder Liefde, in woede of opstandigheid, dan zal alles in uw binnenste blokkeren en u zult zich krachteloos voelen.

U moet de werkzaamheid en de kracht van de Liefde begrijpen. Doe alles wat u doet met Liefde, of doe het niet!
Want alles wat u zonder Liefde doet, vermoeit u, vergiftigt u zelfs en wees er vervolgens niet verbaasd over, dat u zich uitgeput en ziek voelt.
Hoeveel mensen vragen zich niet af, hoe ze onvermoeibaar kunnen worden! het geheim is wat je doet met Liefde te doen, want de Liefde wekt alle energieën op.

Omraan Mikhaël Aïvanhov

Je kunt niet luisteren. En hoe meer kennis je bezit, hoe moeilijker het luisteren wordt. Luisteren betekent onschuldige aandacht: je luistert alleen maar. Het is niet nodig het eens of oneens te zijn.
Wat doe je wanneer een papegaai in een boom begint te krijsen? Geef je commentaar? Ja, dan zeg je ook: 'Storend.' Je kunt zelfs niet naar een papegaai luisteren. Wanneer de wind door de bomen waait, met dat ritselende geluid, luister je er dan naar?... Soms, misschien; het raakt je onbewust. Maar ook dan geef je commentaar: 'Ja, prachtig!'

Let maar op: telkens wanneer je commentaar geeft, val je in slaap. De mind is erbij gekomen en met de mind komen het verleden en de toekomst binnen. De verticale lijn is weg en je wordt horizontaal. Je mist de eeuwigheid.
Luister alleen maar. Het is niet nodig ja of nee te zeggen. Het is niet nodig al dan niet overtuigd te worden. Luister maar gewoon en de waarheid komt tevoorschijn, of de onwaarheid! Als iemand onzin uitkraamt en je luistert alleen maar, dan komt de onzin tevoorschijn, zonder enig commentaar van de mind. Als iemand de waarheid spreekt, dan weet je het. Waarheid of onwaarheid is geen kwestie van een goedkeuring of een afkeuring door je mind, het is een gevoel. Wanneer je verstandhouding totaal is, dan voel je het, en je voelt eenvoudigweg dat het waar is of onwaar en dat is alles! Geen zorgen erover, geen gedachten erover! Wat kan denken eraan doen?


Osho

De palmbomen overheersten de wijde, groene aarde; ze hadden alle vormen en afmetingen, ze waren onafhankelijk en onbezorgd, geteisterd door de wind en verbrand door de zon. De rijstvelden rijpten goudgeel en er waren vrij grote, witte vogels in; ze vlogen nu, met hun lange poten naar achteren gestrekt, de zonsondergang tegemoet, terwijl hun vleugels traag in de lucht bewogen.
Ossenkarren die brandhout naar de stad brachten, trokken in een lange rij krakend voorbij; de voermannen liepen en de last was zwaar.
Het was niet de aanblik van die alledaagse dingen die de avond zo verrukkelijk maakte; samen maakten ze deel uit van de wegstervende avond: de lawaaiige bussen, de stille fietsers, het kwaken van de kikkers en de geuren van de avond. Er was een diepe, zich verwijdende intensiteit, een naderende klaarte van het andere met zijn ondoordringbare kracht en zuiverheid.

Wat mooi was werd nu tot stralende luister; alles werd ervan doordrongen; er was extase en vrolijkheid, niet alleen diep van binnen, maar ook tussen de palmen en de rijstvelden.
Liefde is niet iets gewoons, maar ze was aawezig in de hut met de olielamp; ze was in de oude vrouw die iets zwaars op haar hoofd droeg; in de naakte jongen die aan een touw een stuk hout rondzwaaide, dat veel vonken deed rondspatten; het was zijn vuurwerk. Ze was overal, zo gewoon dat je haar onder een dood blad of in de jasmijn naast het oude verzakkende huis kon vinden.

Maar iedereen was bezig, in beslag genomen en afwezig. Ze was er en ze vervulde je hart, je geest en de hemel; ze bleef en ze zou jou nooit verlaten. Alleen moest je wel aan alles ontsterven, zonder wortels zijn, zonder een traan. Dan zou ze tot je komen, als je geluk had en voorgoed zou ophouden haar smekend, hoopvol en in tranen achterna te lopen, er onbewogen tegenover zou staan, zonder leed en met achterlating van het denken. Dan, op die stoffige duistere weg, of waar dan ook, zou ze er zijn.


Krishnamurti

boekpresentatie tijd voor de Sleutel 6-6-2015

Presentatie van mijn boek waarin ik verder toelichting geef op de inhoud van dat boek.

vragenvuur tijd voor de Sleutel deel 1

Eerste deel van vragen/opmerkingen naar aanleiding van mijn presentatie.

vragenvuur tijd voor de Sleutel afsluiting

Afsluitende deel van vragen en opmerkingen over het boek.

diareportage over presentatie tijd voor de Sleutel

Momentopnames van mezelf tijdens de boekpresentatie met muziekje eronder.

De weken gingen voorbij en er was een heerlijk gevoel van opluchting over mij gekomen, een opluchting die waarschijnlijk voortkwam uit gewenning. Ik leed niet meer onder de aanwezigheid van de drie anderen. De wegeninspecteur had ons trouwens verlaten; op een middag was hij plotseling, na één enkel verhoor, vrijgelaten. Daarna was de meubelhandelaar uit Toulon aan de beurt gekomen. Maar in zijn geval hadden we niet gehoord waar hij heen ging. Anderen hadden hun plaatsen ingenomen: een oude boer uit Auvergne, een moeizaam sprekende man die een geur van vers gras met zich meebracht en in deze gevangenis als een vis op het droge was. Een eigenaar van een klein restaurant uit Bourgondië. Een jonge officier in actieve dienst.

Die officier was eindelijk een man: levendig, vrolijk, openhartig en enthousiast. Hij verzoende mij weer met het menselijke ras. Wel was ik al erg veranderd voordat hij kwam. Ik was niet langer de verwende, vroegrijpe jongen die ik geweest was. Ik verwachtte niet meer dat alle mensen waren zoals ik. Ik had voor mijn hoop een toevluchtsoord geschapen, opdat de adem van de mensen haar niet zou verstikken. Illusies zijn altijd sterker dan men denkt.
Op de avond van de 15de januari had ik mijn vriend de officier in een vlaag van geestdrift uitgelegd dat en waarom het onvermijdelijk was dat de Duitsers mij zouden vrijlaten. En terwijl hij anders zo voorzichtig en zelfs wantrouwend was, leek hij nu overtuigd. Sinds de nacht die aan mijn arrestatie was voorafgegaan had ik niet zo'n koorts gevoeld in mijn hoofd en hart.
De volgende morgen heel vroeg werd de deur geopend door een ss-luitenant. Hij keek op een lijst. Hij had haast. Hij noemde mijn naam. Ik had 10 minuten tijd om mij klaar te maken.


Jacques Lusseyran

Voor wie het verhaal gevolgd heeft. Hij zat dus in de gevangenis met drie medegevangenen met wie hij totaal geen contact kon maken, geen warme menselijkheid was te bespeuren of wakker te maken. Ja, dan voel je je eenzaam. Maar, een nieuwe fase komt eraan.

lieve warme groet Kagib

Welkom bij Clubs!

Kijk gerust verder op deze club en doe mee.

Wat is dit?


Of maak zelf een Clubs account aan: