het Weten in je hart

Zijn discipelen zeiden tot hem: Nut de besnijdenis of niet? Hij zeide tot hen: Als zij nutte, zou hun vader hen besneden uit hun moeder voortbrengen.

Door de gehele oudheid, ja tot uit voorhistorische tijden, worden de godsdiensten der mensen van China over Voor-Indië tot Spanje en ons huidige Europa, begeleid door een paniekachtige angst voor de toornige goden die er op uit waren de mensen te straffen met de bliksems van hun woede en de pijlen hunner gramschap. En evenzeer geloofden die volkeren in een mogelijkheid ter verzoening door het aanbieden van bloed. Want in het bloed, meenden ze, functioneerde de ziel zowel van dier als mens.

Zijn bloed moeten storten ter verzoening van God, want daar komt het eigenlijk op neer, is misschien een aanwijzing voor een gebeurtenis waarin de mens zich uit de greep van het sterfelijke leven wil losmaken, om het leven van de onsterfelijke God te leren kennen. Dwz het sterfelijk leven te leven met de realiteit van de onsterfelijke God in zich, die 'gekocht' is met het bloed der sterfelijke ziel. Het wil dan zeggen dat een mens zijn sterfelijk leven in zijn bewustzijn heeft prijsgegeven - zijn leven heeft gegeven - om het eeuwige leven deelachtig te worden.
Dit is geen daad uit angst omdat hier de angst zich zelf vernietigt. Indien een mens werkelijk zijn tijdelijk leven heeft losgelaten of z.g. geofferd, dan is hij door een dood heen gegaan die een afscheiding in zijn bewustzijn betekende, een drempel die hij overgegaan is en waardoor hij, welke angst ook, voor altijd en eeuwig heeft verloren. Niet in zijn sterfelijk lichaam maar in zijn onsterfelijk bewustzijn waarin hij zich herboren gevoelt.


Barend van der Meer

De uitgesproken woorden:

http://www.mijnbestand.nl/Bestand-7HVM6JRSDCMI.mp3

De Levende is meer dan het aardse lichaam. De levende ziel is oneindig veel meer dan de lichamelijke functies en behoeften, die men veel te hoog aanslaat en die men samengebundeld heeft tot een ongeordend driftleven dat men voor het gemak de ziel noemt. Het maakt de indruk van een verborgen boosaardigheid. Alsof ziel alleen maar een 'funktionsergebnis' van het lichaam zou zijn. Maar de eigenlijke, de zelfstandige, de onafhankelijke en autonome ziel van de mens, de levende, negeert men. Haar bloei belacht men en men verklaart die mensen die deze bloei in zich aanschouwd hebben voor stapelgek.
Ook het woord geest dat niemand schijnt te willen begrijpen en dat altijd weer aangeduid wordt met verstand en de gave van het verstand. Dat geest geen denken is, geen functie van het brein, dat het een lichtsubstantie is van een stralende hoedanigheid, schijnt niemand te kunnen of te willen geloven, ofschoon er toch ogenblikken in het leven van een mens zijn dat hij het ondervonden heeft al is hij er niet bij blijven stilstaan. En tenslotte noemt men de Levende de dode mens. Hij die bij het aardse leven al vertrokken is en die men dus hier helemaal niet au sérieux te nemen heeft. Werkelijk de Levende laat het volkomen onberoerd of hij wel of niet au sérieux genomen wordt. Hij is niet te vertroebelen door geen enkele ergernis of smart.

Wat moet de mens nu doen als hij niet voorbij wil gaan aan de Levende? Alleen het levende verenigt zich met de Levende. Moet hij zich niet door zijn eigen verwildering heen slaan? Kan hij niet de moed hebben om al dat rusteloze gedoe de rug toe te keren en om zijn eigen inhouden, de tijdelijke gasten van zijn lichamelijke behuizing te leren kennen en onder de ogen te zien? Wat betekent het, het huis met bezems te keren en het penningske terug te vinden dat de volstrekte voorwaarde voor de dagelijks Levende is. Wat is het dat ge een geloof zou hebben gelijk een mosterdzaadje? Het is nog kleiner dan een mosterdzaadje. Het heeft heel weinig ruimte nodig in uw ziel, dat allerkleinste, 'het zonnestofje' , dat ergens in de mens verborgen ligt te wachten om het deurtje te zijn dat toegang geeft tot het rijk van alle licht.
Gelooft de mens aan zich zelf? Heeft hij iets van zich zelf ontdekt? Iets dat niet aan de Levende voorbij gaat die voor u staat? Hij staat altijd voor u en en ge weet het niet. Hij is er altijd en hij zal zich aan u laten kennen indien ge het werkelijk wilt. Ik hoor het iemand zeggen: ik wil hem vinden al moest ik er mijn leven helemaal voor afbreken. Indien een mens de Levende vindt sterft hij niet meer. Dan onderscheidt hij dat hij een leven van duizend doden heeft geleefd, altijd weer opnieuw, altijd, en eindelijk leert hij kennen wat niet sterven kan.


Barend van der Meer

De uitgesproken woorden:

http://www.mijnbestand.nl/Bestand-M6IOF7O4LRMV.mp3

De levende is overal.
Overal verschijnt hij. Op het slagveld gaat hij tot vriend en vijand, in de gevangenissen zal hij de mensen bezoeken die er van hun vrijheid beroofd zijn en hen in staat stellen een geheel nieuwe, een echte vrijheid te leren kennen die hun niet ontroofd worden kan. De Levende zal aan de tekorten der mensen voorbijgaan en het levenswater in hun harten schenken waardoor alle tranen gedroogd worden. Hij zal zich niet bekommeren om haat en nijd, om intriges terwille van het dagelijks brood of van onderdrukking.

De Levende kent de onwetendheid der mensen en herinnert hen eraan dat daaruit alle duistere daden geboren worden, waardoor zij niet weten wat zij doen. Waar de Levende is is het overal en te allen tijde goed, waar dit dan ook is en onder welke omstandigheden. Men kan hem niets aandoen. Alleen wat uit de dood is kan men doden, wat uit het leven is kan men niets doen. Maar ook werkelijk niets. Men kan er geen enkel gezag over uitoefenen. Men kan het niet de wet lezen en nooit bedillen. De Levende maakt alle wetten en alle voorschriften overbodig. Was hij niet gekomen om de wet te vervullen? Heeft hij tittel of jota aan welke wet ook veranderd? Heeft hij de profeten gecorrigeerd en kritiek op hen gehad? Nee immers? Hij zegt alleen dat zij sterfelijk waren, zoals ze dat inderdaad waren, maar de Levende is de Levende voor altijd en eeuwig. Van voor de grondlegging der wereld.

Barend van der Meer

De uitgesproken woorden:

http://www.mijnbestand.nl/Bestand-JNZK8HZEOYA4.mp3

De Levende die voor u staat...

De Levende kent geen angst. De aards lichamelijke mens is hiervan vervuld, maar zodra hij leert geloven aan de Levende zal alle onrust en angst van welke afkomst ze ook is, verdwijnen en vergeten worden. Natuurlijk zeggen de discipelen dat de profeten over hem - Jezus - geprofeteerd hebben. Maar hij is er niet van onder de indruk en rangschikt ze onder hen die voorbijgegaan zijn, de doden. Wat moet de Levende ook met de profeten beginnen? Wat met hun dreigingen en angstaanjagingen? Wat hebben alle oorlogen en verwoestingen van doen met de eeuwig levende? Wat kan de stamgod van Israël van enige invloed zijn op de Levende? De heimelijke ideologie van het op aarde gevestigde godsrijk heeft immers helemaal geen zin.

Men moet wel ontzaglijk teleurgesteld zijn geweest als het beloofde Koninkrijk dat niet van deze aarde was - en nooit van deze aarde worden kan - het rijk van de goddelijke geest bleek te zijn. Vechten de mensen daarvoor? Hebben ze daarvoor geleden? Zijn daarvoor al die offers nodig, al die dreiging, al die zucht naar macht, al het aardse geweld en het bloedvergieten dat nooit ophoudt. Hoe zal het volk zich aan Jezus geërgerd hebben en hoe doen de mensen het nog als het er op aankomt. Zij hebben de Levende niet lief omdat zij hem niet herkennen. Zij willen hem altijd blijven kruisigen, hoewel het duidelijk moest zijn dat er niets te kruisigen valt. Als men het zwaard trekt tegen het innerlijk rijk, dat overal is, treft men slechts zichzelf.


Barend van der Meer

De uitgesproken woorden:

http://www.mijnbestand.nl/Bestand-FK4ROO87Z33Q.mp3