12 keer bekeken

Stephen evaluatie vd fasen

  • donderdag 10 juni 2021 @ 20:01
    #2
    reactie op (#1) kagib

    Deze vijf fasen beperken zich in hoofdzaak tot het psychische niveau. Zij hebben te maken met de inhoud van het bewustzijn, gedachten, emoties en gevoelens, en verhouden zich tot de dood alsof dat iets is dat zich buiten ons afspeelt. Om het zwart/wit te stellen zou je kunnen zeggen dat het verschil tussen het psychische en het spirituele is dat het spirituele zich niet alleen bezighoudt met de (psychische) inhouden maar ook met de ruimte waarbinnen die inhouden zich ontvouwen.
    De vijf fasen behandelen de dood alsof deze buiten onszelf staat. Misschien betekent waarachtige aanvaarding wel de eerste keer dat we de dood binnenin onszelf opnemen. Dan is de dood niet de gevreesde vijand maar wordt hij de grote leraar die ons naar onze angsten leidt en ons aanmoedigt ons er mee te verhouden in plaats van ons vanuit die angsten tot de buitenwereld te verhouden.

    Elk van deze fasen bouwt voort op de voorafgaande en creëert meer ruimte. Wanneer de geslotenheid van de ont-kenningsfase zich begint te openen, treden alle frustraties naar buiten in de vorm van woede, de tweede fase. Maar er is in elk geval wat meer ruimte om verder op onderzoek uit te gaan. Dat schept ruimte voor het 'onderhandelen': 'Hoe kom ik tot dieper inzicht, wat kan ik doen om de pijn te doen verdwijnen?' En ook zelfs daar wordt ruimte gecreëerd voor diepgaander begrip.
    Naarmate er zo meer en meer ruimte wordt geschapen, komt de depressie naderbij, de duisternis van het besef hoe ver we nog verwijderd zijn van de waarheid. Wanneer we vervolgens inzien dat het onze angsten zijn die de duisternis in stand houden, kunnen we door te aanvaarden onze beschermende muren doen instorten en daarmee een nieuwe ruimtelijke dimensie binnengaan. Niet langer zijn of worden we 'iemand', een specifiek individu. Niet langer zijn we 'iemand' die aan het sterven is. We nemen de dood binnenin onszelf op en ervaren de ongedeelde totaliteit van het bestaan op zich.


    Stephen Levine

    Ja ruimte maken, ruimte maken voor alles voor alles dat is. 
    Dat meer en meer er echt alles mag zijn. En als dan alles mag zijn mag waar nodig inzicht komen begrip voor wat is, mag heling komen, verandering van beleving, integratie. Maar het begint met openheid met acceptatie. 

    lieve zonnetjesgroet Kagib

  • donderdag 10 juni 2021 @ 14:17
    #1

    Deze vijf fasen beperken zich in hoofdzaak tot het psychische niveau. Zij hebben te maken met de inhoud van het bewustzijn, gedachten, emoties en gevoelens, en verhouden zich tot de dood alsof dat iets is dat zich buiten ons afspeelt. Om het zwart/wit te stellen zou je kunnen zeggen dat het verschil tussen het psychische en het spirituele is dat het spirituele zich niet alleen bezighoudt met de (psychische) inhouden maar ook met de ruimte waarbinnen die inhouden zich ontvouwen.
    De vijf fasen behandelen de dood alsof deze buiten onszelf staat. Misschien betekent waarachtige aanvaarding wel de eerste keer dat we de dood binnenin onszelf opnemen. Dan is de dood niet de gevreesde vijand maar wordt hij de grote leraar die ons naar onze angsten leidt en ons aanmoedigt ons er mee te verhouden in plaats van ons vanuit die angsten tot de buitenwereld te verhouden.

    Elk van deze fasen bouwt voort op de voorafgaande en creëert meer ruimte. Wanneer de geslotenheid van de ont-kenningsfase zich begint te openen, treden alle frustraties naar buiten in de vorm van woede, de tweede fase. Maar er is in elk geval wat meer ruimte om verder op onderzoek uit te gaan. Dat schept ruimte voor het 'onderhandelen': 'Hoe kom ik tot dieper inzicht, wat kan ik doen om de pijn te doen verdwijnen?' En ook zelfs daar wordt ruimte gecreëerd voor diepgaander begrip.
    Naarmate er zo meer en meer ruimte wordt geschapen, komt de depressie naderbij, de duisternis van het besef hoe ver we nog verwijderd zijn van de waarheid. Wanneer we vervolgens inzien dat het onze angsten zijn die de duisternis in stand houden, kunnen we door te aanvaarden onze beschermende muren doen instorten en daarmee een nieuwe ruimtelijke dimensie binnengaan. Niet langer zijn of worden we 'iemand', een specifiek individu. Niet langer zijn we 'iemand' die aan het sterven is. We nemen de dood binnenin onszelf op en ervaren de ongedeelde totaliteit van het bestaan op zich.


    Stephen Levine