14 keer bekeken

Stephen begeerte

  • zaterdag 21 november 2020 @ 19:56
    #2
    reactie op (#1) kagib

    Vaak is het zo dat wanneer we de dorst, de begeerte van de geest beginnen te herkennen, we een beetje ontzag krijgen voor de kracht ervan, voor zijn vermogen om ons tot blinde activiteit aan te zetten. We kennen de neiging om er met de bijl op af te stormen, maar het is overduidelijk dat het dan de begeerte is die met de bijl zwaait.
    Wanneer we de lawine van de begeerte in onze geest beschouwen, zien we hoe geconditioneerd we zijn. Hoe dwangmatig we reageren op elke gedachte als was dat de enige mogelijke optie in een onophoudelijke stroom van mogelijkheden. We beseffen dat hoe groter de verlangens van de geest zijn, des te groter de pijn zal zijn waar hij zich in zal bevinden. We beseffen dat begeerte in diepste wezen een gevoel van incompleetheid is, van iets niet bezitten. Een ongeduldig wachten op een volgend moment van bevrediging.

    Wat we gewoonlijk geluk noemen is het vermogen om vroeger genot te herscheppen. Het najagen van geluk is de poging om oude verlangens te bevredigen. In haar diepste wezen is begeerte een gevoel van onvolledigheid, van incompleet zijn. We zien in dat deze dorst het wat je zou kunnen noemen 'als ik alleen maar'... bewustzijn voortbrengt. Het verlangen dat zegt: "Als ik alleen maar m'n sportwagen zou hebben, dan zou ik gelukkig zijn, als ik alleen maar die baan, of die relatie, of dat geldbedrag dat ik nodig heb zou krijgen, dan zou alles ok zijn."
    Maar in die mate waarin de geest dat bepaalde, in zijn wereld nu nog niet gematerialiseerde object verlangt, kan hij minder openstaan voor wat er op dit moment gebeurt. Het is een afdrijven naar toekomstig genot of wegmijmeren in voorbije bevrediging. De hele wereld vernauwt zich tot alleen die ene begeerte, alleen die sportwagen, alleen dat aantrekkelijke uiterlijk. De hele wereld lost zich op in verwachtingen en andermaal gaan we aan het werkelijke leven voorbij, en hebben we haar ingeruild voor een voorbijvliedende hersenschim. Zelden treden we in direct contact met de werkelijkheid, ons leven speelt zich af temidden van de silhouetten die zij in de geest projecteert.


    Stephen Levine

    Geweldig mooi uitgewerkt. Niets aan toe te voegen.

    lieve warme groet Kagib

  • zaterdag 21 november 2020 @ 13:25
    #1

    Vaak is het zo dat wanneer we de dorst, de begeerte van de geest beginnen te herkennen, we een beetje ontzag krijgen voor de kracht ervan, voor zijn vermogen om ons tot blinde activiteit aan te zetten. We kennen de neiging om er met de bijl op af te stormen, maar het is overduidelijk dat het dan de begeerte is die met de bijl zwaait.
    Wanneer we de lawine van de begeerte in onze geest beschouwen, zien we hoe geconditioneerd we zijn. Hoe dwangmatig we reageren op elke gedachte als was dat de enige mogelijke optie in een onophoudelijke stroom van mogelijkheden. We beseffen dat hoe groter de verlangens van de geest zijn, des te groter de pijn zal zijn waar hij zich in zal bevinden. We beseffen dat begeerte in diepste wezen een gevoel van incompleetheid is, van iets niet bezitten. Een ongeduldig wachten op een volgend moment van bevrediging.

    Wat we gewoonlijk geluk noemen is het vermogen om vroeger genot te herscheppen. Het najagen van geluk is de poging om oude verlangens te bevredigen. In haar diepste wezen is begeerte een gevoel van onvolledigheid, van incompleet zijn. We zien in dat deze dorst het wat je zou kunnen noemen 'als ik alleen maar'... bewustzijn voortbrengt. Het verlangen dat zegt: "Als ik alleen maar m'n sportwagen zou hebben, dan zou ik gelukkig zijn, als ik alleen maar die baan, of die relatie, of dat geldbedrag dat ik nodig heb zou krijgen, dan zou alles ok zijn."
    Maar in die mate waarin de geest dat bepaalde, in zijn wereld nu nog niet gematerialiseerde object verlangt, kan hij minder openstaan voor wat er op dit moment gebeurt. Het is een afdrijven naar toekomstig genot of wegmijmeren in voorbije bevrediging. De hele wereld vernauwt zich tot alleen die ene begeerte, alleen die sportwagen, alleen dat aantrekkelijke uiterlijk. De hele wereld lost zich op in verwachtingen en andermaal gaan we aan het werkelijke leven voorbij, en hebben we haar ingeruild voor een voorbijvliedende hersenschim. Zelden treden we in direct contact met de werkelijkheid, ons leven speelt zich af temidden van de silhouetten die zij in de geest projecteert.


    Stephen Levine