11 keer bekeken

Marcel zuivering

  • donderdag 30 juli 2020 @ 19:56
    #2
    reactie op (#1) kagib

    Ook nu bevindt de mensheid zich in een situatie waarin de aarde een grote zuivering doormaakt. En opnieuw dringt het tot de meeste mensen niet door. Waarschuwingen worden in de wind geslagen of weggehoond. Waarom herhaalt zich dit alles weer in grote lijnen? Omdat we nog steeds het onbestendige als bestendig zien. Omdat we nog steeds lijden aan de ziekte van onwetendheid. Omdat we weigeren het masker af te rukken van de oude goden, die ons gevangen houden, die ons op duizend-en-een manier misleiden, onze begeerten voortdurend prikkelen, ons terroriseren en in de greep van angst en beven houden.
    Omdat we keer op keer door de knieën gaan voor de knoet van de wet die de oude goden hanteren en die onze ziel dagelijks diep verwondt. Omdat we weigeren als menswaardige wezens op te staan en het grootste reservoir aller tijden, dat van de Liefde, aan te boren en te gebruiken. Omdat we ons licht niet voldoende in de duisternis laten schijnen. Omdat we de rots van vertrouwen in het bestaan zijn kwijtgeraakt.

    Wie de wereldverschijnselen geproefd en onderzocht heeft, vindt geen enkele bevrediging meer in welk werelds huis of bouwwerk dan ook. Hij ziet voortaan zijn lichaam als een tijdelijk huis. Een huis dat toegang geeft tot een thuiskomen in zichzelf. Hij begint aan de innerlijke schoonmaak. Het oude huis wordt leeggemaakt. Leeg van alle rommel. Leeg van alle waan. Een verbouwing zonder enig materiaal. Geen specie, hamer of beitel komt eraan te pas. Er wordt niets meer opgebouwd, maar 'afgebouwd'.
    De stormwinden van emoties gaan luwen, de stortregens van verlangens komen tot rust, rivieren van hechten komen leeg te staan. En als dan de letterlijke stormen en orkanen in de wereld uitbreken, is zo'n mens gereed om elk moment zijn lichaamshuis te verlaten. Hij leerde te sterven voor de dood.

    Een rotsvast vertrouwen brengt hem over de golven der verschrikkingen heen. Een vertrouwen dat trouw is aan het leven zelf. In het besef dat alleen de kracht van het Ene, dat vele namen kreeg, maar zelf leeg van alle namen is, hem thuis kan brengen, geeft hij zich volledig aan die kracht over. Hij zal zijn innerlijke burcht tot in het hart verkennen en zuiveren en de innerlijke godsvonk in het vuur van de Geest tot openbaring laten komen.


    Marcel Messing

    Erg mooi. Niets aan toe te voegen. Juist nu ook weer heel actueel. Alleen daar zul je zekerheid, echte Kracht, Licht, inzicht, een Weg vinden, binnenin. 

    lieve zonnetjesgroet Kagib

  • donderdag 30 juli 2020 @ 19:45
    #1

    Ook nu bevindt de mensheid zich in een situatie waarin de aarde een grote zuivering doormaakt. En opnieuw dringt het tot de meeste mensen niet door. Waarschuwingen worden in de wind geslagen of weggehoond. Waarom herhaalt zich dit alles weer in grote lijnen? Omdat we nog steeds het onbestendige als bestendig zien. Omdat we nog steeds lijden aan de ziekte van onwetendheid. Omdat we weigeren het masker af te rukken van de oude goden, die ons gevangen houden, die ons op duizend-en-een manier misleiden, onze begeerten voortdurend prikkelen, ons terroriseren en in de greep van angst en beven houden.
    Omdat we keer op keer door de knieën gaan voor de knoet van de wet die de oude goden hanteren en die onze ziel dagelijks diep verwondt. Omdat we weigeren als menswaardige wezens op te staan en het grootste reservoir aller tijden, dat van de Liefde, aan te boren en te gebruiken. Omdat we ons licht niet voldoende in de duisternis laten schijnen. Omdat we de rots van vertrouwen in het bestaan zijn kwijtgeraakt.

    Wie de wereldverschijnselen geproefd en onderzocht heeft, vindt geen enkele bevrediging meer in welk werelds huis of bouwwerk dan ook. Hij ziet voortaan zijn lichaam als een tijdelijk huis. Een huis dat toegang geeft tot een thuiskomen in zichzelf. Hij begint aan de innerlijke schoonmaak. Het oude huis wordt leeggemaakt. Leeg van alle rommel. Leeg van alle waan. Een verbouwing zonder enig materiaal. Geen specie, hamer of beitel komt eraan te pas. Er wordt niets meer opgebouwd, maar 'afgebouwd'.
    De stormwinden van emoties gaan luwen, de stortregens van verlangens komen tot rust, rivieren van hechten komen leeg te staan. En als dan de letterlijke stormen en orkanen in de wereld uitbreken, is zo'n mens gereed om elk moment zijn lichaamshuis te verlaten. Hij leerde te sterven voor de dood.

    Een rotsvast vertrouwen brengt hem over de golven der verschrikkingen heen. Een vertrouwen dat trouw is aan het leven zelf. In het besef dat alleen de kracht van het Ene, dat vele namen kreeg, maar zelf leeg van alle namen is, hem thuis kan brengen, geeft hij zich volledig aan die kracht over. Hij zal zijn innerlijke burcht tot in het hart verkennen en zuiveren en de innerlijke godsvonk in het vuur van de Geest tot openbaring laten komen.


    Marcel Messing