16 keer bekeken

Almaas ontsluiering

  • maandag 02 december 2019 @ 17:56
    #2
    reactie op (#1) kagib

    Laten we eens verder kijken hoe we naar een transparant begrijpen van onze ervaring toe kunnen gaan en naar wie en wat we werkelijk zijn.

    . Wanneer we een gebeurtenis of een interactie ervaren, reageren we in het algemeen op wat we ervaren (de secundaire uitingen). Hiertoe behoren oordeel, weerstand, ontkenning, manipulatie enz.
    . Als we deze bemoeienis kunnen stopzetten, worden we ons meer gewaar van wat er eigenlijk aan de hand is (de primaire uiting) en beginnen we dit te begrijpen. We herkennen dat het geen volledige, directe ervaring van het nu is. En we zien ook dat we vele lagen van sluiers hebben, die onze ervaring bedekken en die voorkomen dat onze ervaring compleet voelbaar, totaal levendig en direct is.
    . We denken dat we zijn waar we zijn, maar we zijn eigenlijk betrokken in een innerlijke gebeuren dat op het erste gezicht niet voor de hand ligt. We zijn onbewust gescheiden, afgescheiden van ons Zijn, of we hebben een soort gevoel van gescheidenheid maar voelen tevens dat we geen keus hebben.
    . Wanneer we alleen maar aanwezig blijven bij onze ervaring en er niet tegen vechten, begint het zichzelf te ontvouwen en beginnen we te zien hoe onze mind zich bemoeit met onze ervaring in het moment.
    . Als we ontdekken hoe onze overtuigingen en ideeën hierbij betrokken zijn, beginnen we de mentale kwaliteit van onze ervaring, zijn leegheid en zijn gebrek aan werkelijkheid, te herkennen.

    . Het moment bepaalt wat we geloven wie we zijn. Maw wanneer er iets gebeurt, reageren we op een bepaalde manier die is gebaseerd op een bepaalde projectie uit het verleden, die ons op dat moment tot een bepaald iemand maakt.
    . Wanneer meer duidelijkheid, meer begrip en meer gewaarzijn van aanwezigheid opkomt beginnen we te herkennen dat, wanneer we denken dat we zijn waar we zijn, we onszelf nog niet zijn. We beginnen te herkennen dat, waar we in betrokken zijn, een reactie is, een projectie van onze mind op het moment.
    . Meer specifiek herkennen we de innerlijke activiteiten in de bemoeienis met de primaire beweging, waarvan we zo gewend zijn te geloven dat dat werkelijk is waar het nu om gaat. We worden ons gewaar van onze zelfbeelden, onze identiteiten, onze ego structuren, de programmerig van onze persoonlijke geschiedenis, en onze projecties. Dit is allemaal bemoeizucht.
    . Wanneer we begrijpen wat er gebeurt - door het herkennen dat de inhoud van de ervaring een projectie is en een houding die we in het nu aannemen - transformeert het licht van gewaarzijn onze ervaring in de eigenlijke werkelijkheid van dat moment. Tegelijkertijd zal het ons transformeren in wat we werkelijk zijn en niet in wat we geloven wat we zijn.


    A.H. Almaas

    Ja, alles wat Almaas beschrijft, als je dit echt aangaat, ingaat, betekent dit een diep onderzoek, niets meer vanzelfsprekend achten, puur en eerlijk zijn in dat wat is. 
    Dit zijn wel heel concrete aanreikingen voor wie wil.

    lieve warme groet Kagib

  • vrijdag 29 november 2019 @ 14:08
    #1

    Laten we eens verder kijken hoe we naar een transparant begrijpen van onze ervaring toe kunnen gaan en naar wie en wat we werkelijk zijn.

    . Wanneer we een gebeurtenis of een interactie ervaren, reageren we in het algemeen op wat we ervaren (de secundaire uitingen). Hiertoe behoren oordeel, weerstand, ontkenning, manipulatie enz.
    . Als we deze bemoeienis kunnen stopzetten, worden we ons meer gewaar van wat er eigenlijk aan de hand is (de primaire uiting) en beginnen we dit te begrijpen. We herkennen dat het geen volledige, directe ervaring van het nu is. En we zien ook dat we vele lagen van sluiers hebben, die onze ervaring bedekken en die voorkomen dat onze ervaring compleet voelbaar, totaal levendig en direct is.
    . We denken dat we zijn waar we zijn, maar we zijn eigenlijk betrokken in een innerlijke gebeuren dat op het erste gezicht niet voor de hand ligt. We zijn onbewust gescheiden, afgescheiden van ons Zijn, of we hebben een soort gevoel van gescheidenheid maar voelen tevens dat we geen keus hebben.
    . Wanneer we alleen maar aanwezig blijven bij onze ervaring en er niet tegen vechten, begint het zichzelf te ontvouwen en beginnen we te zien hoe onze mind zich bemoeit met onze ervaring in het moment.
    . Als we ontdekken hoe onze overtuigingen en ideeën hierbij betrokken zijn, beginnen we de mentale kwaliteit van onze ervaring, zijn leegheid en zijn gebrek aan werkelijkheid, te herkennen.

    . Het moment bepaalt wat we geloven wie we zijn. Maw wanneer er iets gebeurt, reageren we op een bepaalde manier die is gebaseerd op een bepaalde projectie uit het verleden, die ons op dat moment tot een bepaald iemand maakt.
    . Wanneer meer duidelijkheid, meer begrip en meer gewaarzijn van aanwezigheid opkomt beginnen we te herkennen dat, wanneer we denken dat we zijn waar we zijn, we onszelf nog niet zijn. We beginnen te herkennen dat, waar we in betrokken zijn, een reactie is, een projectie van onze mind op het moment.
    . Meer specifiek herkennen we de innerlijke activiteiten in de bemoeienis met de primaire beweging, waarvan we zo gewend zijn te geloven dat dat werkelijk is waar het nu om gaat. We worden ons gewaar van onze zelfbeelden, onze identiteiten, onze ego structuren, de programmerig van onze persoonlijke geschiedenis, en onze projecties. Dit is allemaal bemoeizucht.
    . Wanneer we begrijpen wat er gebeurt - door het herkennen dat de inhoud van de ervaring een projectie is en een houding die we in het nu aannemen - transformeert het licht van gewaarzijn onze ervaring in de eigenlijke werkelijkheid van dat moment. Tegelijkertijd zal het ons transformeren in wat we werkelijk zijn en niet in wat we geloven wat we zijn.


    A.H. Almaas