12 keer bekeken

Almaas verdediging

  • donderdag 07 november 2019 @ 20:02
    #2
    reactie op (#1) kagib

    Psychologen hebben lange lijsten gemaakt met de verschillende soorten van verdedigingstactieken die mensen gebruiken. Projectie, identificatie en verdringing zijn bv verschillende manieren om onszelf te verdedigen tegen het waarnemen van de werkelijkheid en van het zijn in het moment, tegen het helemaal voelen van onszelf. Dat zijn manieren om onszelf op afstand te houden van de intimiteit en gewoon onszelf te zijn, de directheid van gewoon onszelf zijn. Het doel mag dan zijn om onze kwetsbaarheid, onze puurheid, onze echtheid, ons zelfgevoel te beschermen; maar in alle gevallen scheiden we ons juist af van het kostbare in onszelf dat we juist wilden beschermen. We hebben dit als kinderen nodig gehad maar bij volwassenen bestaat die noodzaak meestal niet meer. Zelfbescherming is echter een gewoonte geworden, als een vaste karaktertrek.

    Alleen door onszelf te openen voor wat er ook maar in onze ervaring is - in het bijzonder onze neiging onszelf te verdedigen - kunnen we onze angst om echt te zijn tegemoet treden. Hoe meer we onze verdedigingstactieken herkennen en begrijpen, hoe meer we de tedere, intieme kwetsbaarheid van onze ziel uitnodigen die achter de muren verborgen is. Het is deze kwetsbaarheid die onze oprechte menselijkheid toestaat zichzelf te onthullen in de eenvoud van onszelf zijn.

    A.H. Almaas

    Niets aan toe te voegen. Helemaal helder.

    lieve warme groet Kagib

  • donderdag 07 november 2019 @ 11:16
    #1

    Psychologen hebben lange lijsten gemaakt met de verschillende soorten van verdedigingstactieken die mensen gebruiken. Projectie, identificatie en verdringing zijn bv verschillende manieren om onszelf te verdedigen tegen het waarnemen van de werkelijkheid en van het zijn in het moment, tegen het helemaal voelen van onszelf. Dat zijn manieren om onszelf op afstand te houden van de intimiteit en gewoon onszelf te zijn, de directheid van gewoon onszelf zijn. Het doel mag dan zijn om onze kwetsbaarheid, onze puurheid, onze echtheid, ons zelfgevoel te beschermen; maar in alle gevallen scheiden we ons juist af van het kostbare in onszelf dat we juist wilden beschermen. We hebben dit als kinderen nodig gehad maar bij volwassenen bestaat die noodzaak meestal niet meer. Zelfbescherming is echter een gewoonte geworden, als een vaste karaktertrek.

    Alleen door onszelf te openen voor wat er ook maar in onze ervaring is - in het bijzonder onze neiging onszelf te verdedigen - kunnen we onze angst om echt te zijn tegemoet treden. Hoe meer we onze verdedigingstactieken herkennen en begrijpen, hoe meer we de tedere, intieme kwetsbaarheid van onze ziel uitnodigen die achter de muren verborgen is. Het is deze kwetsbaarheid die onze oprechte menselijkheid toestaat zichzelf te onthullen in de eenvoud van onszelf zijn.

    A.H. Almaas