11 keer bekeken

Almaas kwetsbaar kostbaar

  • woensdag 06 november 2019 @ 20:11
    #2
    reactie op (#1) kagib

    Als menselijke wezens zijn we altijd kwetsbaar geweest. Onze natuurlijke staat is een open zijn. Eigenlijk is de verdedigingstactiek van de mens, het gevoel van veiligheid dat het ego creëert door het bouwen van verdedigingsmuren om ons achter te verstoppen of te verbergen, arrogant en zelfs bedrieglijk. Want als het over echt gevaar gaat, zijn we altijd kwetsbaar; we kunnen heel gemakkelijk beschadigd worden. We zijn bv lichamelijk heel kwetsbaar. Een virusje dat je met het blote oog niet kunt waarnemen, kan je te pakken nemen en de volgende dag lig je in bed en je kunt je zelfs niet bewegen.
    Maar onze kwetsbaarheid maakt ons ook mens. Het is een kwaliteit van het hart, van openheid, van zachtheid. We hebben die nodig om te herkennen waar we zijn en om daar te vertoeven. We kunnen niet echt herkennen waar we zijn zonder die zachtheid, die menselijkheid, die bescheidenheid. Dat houdt echter in dat we ons in een kwetsbare staat bevinden. Kwetsbaarheid in het aangezicht van gevaar voelt angstig, maar bij afwezigheid van gevaar kan kwetsbaarheid je onmiskenbhaar je zelf doen voelen zonder verdedigingstactiek.

    We staan dus in tweestrijd. We zijn bang, we willen onszelf beschermen, maar tegelijkertijd willen we ook echt zijn. Hoe gaan we met deze tegenstrijdigheid om? Hoe beschermen we onszelf tegen gevaar en zijn we ook echt? Je doet iets om voor jezelf te zorgen, je vraagt professionele medische hulp als je die nodig hebt, je poetst je tanden, je neemt normale voorzorgsmaatregelen als je door een onveilige buurt wandelt, je mengt je niet tussen leden van criminele organisaties, enz. Je gebruikt je verstand om te doen wat nodig is - je verdedigt jezelf wanneer je lijfelijk aangevallen wordt - maar innerlijk blijf je kwetsbaar, open, soepel en zacht. En je leert kwetsbaarheid te waarderen als een menselijke kwaliteit die ons de opening geeft naar echtheid, naar waarneming, naar onze Ware Natuur in al zijn verschijningen.
    Als we die kwetsbaarheid niet ervaren kunnen we onszelf niet zijn, want kwetsbaarheid is nog maar het begin van het ervaren van zachtheid en de verfijning van authentiek zijn. Na een poosje leren we geheel zonder pantser te zijn zonder ons angstig te voelen, zonder de aandrang dat we ons moeten verdedigen, zonder de noodzaak voor innerlijke muren.


    A.H. Almaas

    Erg mooi uitgewerkt. Niets aan toe te voegen. 

    lieve warme groet Kagib

  • woensdag 06 november 2019 @ 13:58
    #1

    Als menselijke wezens zijn we altijd kwetsbaar geweest. Onze natuurlijke staat is een open zijn. Eigenlijk is de verdedigingstactiek van de mens, het gevoel van veiligheid dat het ego creëert door het bouwen van verdedigingsmuren om ons achter te verstoppen of te verbergen, arrogant en zelfs bedrieglijk. Want als het over echt gevaar gaat, zijn we altijd kwetsbaar; we kunnen heel gemakkelijk beschadigd worden. We zijn bv lichamelijk heel kwetsbaar. Een virusje dat je met het blote oog niet kunt waarnemen, kan je te pakken nemen en de volgende dag lig je in bed en je kunt je zelfs niet bewegen.
    Maar onze kwetsbaarheid maakt ons ook mens. Het is een kwaliteit van het hart, van openheid, van zachtheid. We hebben die nodig om te herkennen waar we zijn en om daar te vertoeven. We kunnen niet echt herkennen waar we zijn zonder die zachtheid, die menselijkheid, die bescheidenheid. Dat houdt echter in dat we ons in een kwetsbare staat bevinden. Kwetsbaarheid in het aangezicht van gevaar voelt angstig, maar bij afwezigheid van gevaar kan kwetsbaarheid je onmiskenbhaar je zelf doen voelen zonder verdedigingstactiek.

    We staan dus in tweestrijd. We zijn bang, we willen onszelf beschermen, maar tegelijkertijd willen we ook echt zijn. Hoe gaan we met deze tegenstrijdigheid om? Hoe beschermen we onszelf tegen gevaar en zijn we ook echt? Je doet iets om voor jezelf te zorgen, je vraagt professionele medische hulp als je die nodig hebt, je poetst je tanden, je neemt normale voorzorgsmaatregelen als je door een onveilige buurt wandelt, je mengt je niet tussen leden van criminele organisaties, enz. Je gebruikt je verstand om te doen wat nodig is - je verdedigt jezelf wanneer je lijfelijk aangevallen wordt - maar innerlijk blijf je kwetsbaar, open, soepel en zacht. En je leert kwetsbaarheid te waarderen als een menselijke kwaliteit die ons de opening geeft naar echtheid, naar waarneming, naar onze Ware Natuur in al zijn verschijningen.
    Als we die kwetsbaarheid niet ervaren kunnen we onszelf niet zijn, want kwetsbaarheid is nog maar het begin van het ervaren van zachtheid en de verfijning van authentiek zijn. Na een poosje leren we geheel zonder pantser te zijn zonder ons angstig te voelen, zonder de aandrang dat we ons moeten verdedigen, zonder de noodzaak voor innerlijke muren.


    A.H. Almaas