11 keer bekeken

Almaas alles toelaten

  • zondag 03 november 2019 @ 20:00
    #2
    reactie op (#1) kagib

    Als ik zeg 'wees ruim, laat toe wat er gebeurt, vanuit een ruime houding,' bedoel ik niet dat je zou moeten overwegen om iets als van een sensatie of ervaring van ruimte te creëren. Dat gebeurt wel of niet vanzelf, afhankelijk van wat er is. Wat ik bedoel is wat er ook gebeurt, dat je dat toelaat in je gewaarzijn; je biedt geen weerstand. Als je weerstand biedt of troebel bent, dan is dat waar je bent. Je kunt in vrede zijn met troebelig zijn, toelaten dat het gebeurt, net zo troebel als het wil zijn, dat troebel zijn zo veel mogelijk helemaal voelen. Dus zelfonderzoek betekent erin duiken en het helemaal ervaren. De houding waarmee je je ervaring benadert is veel belangrijker dan in een bepaalde staat van bewustzijn te komen.
    Natuurlijk, troebel zijn is een vorm van weerstand, een houding van niet toelaten, geen ruimte. Dus wees je dat gewoon bewust. Het idee is dat je het eerst opmerkt, en als je het opmerkt, het dan vervolgens toelaat en het dan nog meer tevoorschijn laat komen. Als het troebeler wordt kan het zijn dat dat nodig is dat er nog meer troebelheid verschijnt. Het is nodig dat het helemaal zichzelf kan worden, totdat je je compleet onduidelijk voelt. Wanneer je je zo onduidelijk voelt dan zijn er veel van je capaciteiten niet toegangelijk omdat zij verstopt raken. Dat is oké. Wat er dan als enige nog overblijft, is het gewaarzijn zelf. Laat het gewoon zo zijn.

    En zo ga je door met je ervaring onderzoeken. En zelfonderzoek betekent niet noodzakelijk dat je iets moet doen of dat je een speciale vraag moet stellen. Het is meer een observeren met nieuwsgierigheid: ik voel me onduidelijk. Ik ben zo onduidelijk dat ik zelfs niet weet wat er gaande is. Wat is dit? Ik vind het niet echt leuk. Ik zou wensen dat ik niet onduidelijk was. Dit alles kun je in je zelfonderzoek meenemen. Dus als je herkent dat je het echt niet leuk vindt, dat je je liever zacht en goed zou voelen, dan herken je iets van weerstand die misschien een deel van je onduidelijk zijn is. Dat is ook oké. Alles neem je mee.
    Wat er ook is, verwelkom het, omarm het. En dat betekent niet dat je ervan moet houden. Het is begrijpelijk dat je het niet leuk vindt om je onduidelijk te voelen. Maar het niet leuk vinden is niet hetzelfde als er tegenaan duwen, proberen ervan af te komen, of het te veroordelen.


    A.H. Almaas

    Helderder kan niet. 

    lieve warme groet Kagib

  • zondag 03 november 2019 @ 14:03
    #1

    Als ik zeg 'wees ruim, laat toe wat er gebeurt, vanuit een ruime houding,' bedoel ik niet dat je zou moeten overwegen om iets als van een sensatie of ervaring van ruimte te creëren. Dat gebeurt wel of niet vanzelf, afhankelijk van wat er is. Wat ik bedoel is wat er ook gebeurt, dat je dat toelaat in je gewaarzijn; je biedt geen weerstand. Als je weerstand biedt of troebel bent, dan is dat waar je bent. Je kunt in vrede zijn met troebelig zijn, toelaten dat het gebeurt, net zo troebel als het wil zijn, dat troebel zijn zo veel mogelijk helemaal voelen. Dus zelfonderzoek betekent erin duiken en het helemaal ervaren. De houding waarmee je je ervaring benadert is veel belangrijker dan in een bepaalde staat van bewustzijn te komen.
    Natuurlijk, troebel zijn is een vorm van weerstand, een houding van niet toelaten, geen ruimte. Dus wees je dat gewoon bewust. Het idee is dat je het eerst opmerkt, en als je het opmerkt, het dan vervolgens toelaat en het dan nog meer tevoorschijn laat komen. Als het troebeler wordt kan het zijn dat dat nodig is dat er nog meer troebelheid verschijnt. Het is nodig dat het helemaal zichzelf kan worden, totdat je je compleet onduidelijk voelt. Wanneer je je zo onduidelijk voelt dan zijn er veel van je capaciteiten niet toegangelijk omdat zij verstopt raken. Dat is oké. Wat er dan als enige nog overblijft, is het gewaarzijn zelf. Laat het gewoon zo zijn.

    En zo ga je door met je ervaring onderzoeken. En zelfonderzoek betekent niet noodzakelijk dat je iets moet doen of dat je een speciale vraag moet stellen. Het is meer een observeren met nieuwsgierigheid: ik voel me onduidelijk. Ik ben zo onduidelijk dat ik zelfs niet weet wat er gaande is. Wat is dit? Ik vind het niet echt leuk. Ik zou wensen dat ik niet onduidelijk was. Dit alles kun je in je zelfonderzoek meenemen. Dus als je herkent dat je het echt niet leuk vindt, dat je je liever zacht en goed zou voelen, dan herken je iets van weerstand die misschien een deel van je onduidelijk zijn is. Dat is ook oké. Alles neem je mee.
    Wat er ook is, verwelkom het, omarm het. En dat betekent niet dat je ervan moet houden. Het is begrijpelijk dat je het niet leuk vindt om je onduidelijk te voelen. Maar het niet leuk vinden is niet hetzelfde als er tegenaan duwen, proberen ervan af te komen, of het te veroordelen.


    A.H. Almaas