15 keer bekeken

Almaas de aard van weerstand

  • vrijdag 01 november 2019 @ 19:08
    #2
    reactie op (#1) kagib

    De houding van het ego-zelf, dat zijn natuur niet kent, is dat het tegen zijn ervaringen vecht en andere ervaringen vasthoudt. Het ego-zelf heeft voorkeuren voor wat er zou moeten gebeuren en wat niet, heeft een ideaal van wat verlichting  is of niet, en wat we denken dat plezierig of pijnlijk is. We hebben allerlei soorten waardeoordelen over wat goed en slecht is, wat angstig is en wat niet. Sommige zijn bewust, sommige onbewust, en veel hiervan splitst ons op van binnen. Deze verdeling zorgt voor een soort van oorlog, als een verzetsbeweging in ons, hoewel onze Ware Natuur intrinsiek onverdeeld en ondeelbaar is.
    Als je weerstand biedt dan bied je eigenlijk weerstand aan jezelf. Het is een soort van zelfweerstand. In plaats van jezelf te zijn, biedt je weerstand aan jezelf zijn. Dat is wat het betekent om weerstand te bieden aan onze Ware Natuur. De ego ervaring, welke door zijn aard niet een ervaring is van eenvoudig onszelf zijn, houdt weerstand in tegen zijn.

    Het moment dat we de positie innemen van het ego, van identificatie met onze geschiedenis, is weerstand het gevolg. Er is geen ego zonder weerstand, en de ultieme weerstand is de weerstand om eenvoudig te zijn, de weerstand tegen onze Ware Natuur. En dat is waarom ego altijd iets doet en Ware Natuur niets doet. Het is gewoon. Het is natuurlijk. Het is heldere aanwezigheid.
    De aard van het ego is een voortdurende weerstand tegen wat is. Zelfs ons manifesteren als het ego houdt in dat we weerstand bieden aan onze natuur, omdat als we onze natuur geen weerstand boden we direct onze natuur zouden zijn. Dus het feit dat we onszelf niet ervaren als onze Ware Natuur, het feit dat we niet deze ruimtelijke aanwezigheid zijn, houdt weerstand in.


    A.H. Almaas

    Mooie heldere analyse wat weerstand is. 

    lieve warme groet Kagib

  • vrijdag 01 november 2019 @ 13:47
    #1

    De houding van het ego-zelf, dat zijn natuur niet kent, is dat het tegen zijn ervaringen vecht en andere ervaringen vasthoudt. Het ego-zelf heeft voorkeuren voor wat er zou moeten gebeuren en wat niet, heeft een ideaal van wat verlichting  is of niet, en wat we denken dat plezierig of pijnlijk is. We hebben allerlei soorten waardeoordelen over wat goed en slecht is, wat angstig is en wat niet. Sommige zijn bewust, sommige onbewust, en veel hiervan splitst ons op van binnen. Deze verdeling zorgt voor een soort van oorlog, als een verzetsbeweging in ons, hoewel onze Ware Natuur intrinsiek onverdeeld en ondeelbaar is.
    Als je weerstand biedt dan bied je eigenlijk weerstand aan jezelf. Het is een soort van zelfweerstand. In plaats van met jezelf  zijn, bied je weerstand aan met jezelf zijn. In plaats van jezelf te zijn, biedt je weerstand aan jezelf zijn. Dat is wat het betekent om weerstand te bieden aan onze Ware Natuur. De ego ervaring, welke door zijn aard niet een ervaring is van eenvoudig onszelf zijn, houdt weerstand in tegen zijn.

    Het moment dat we de positie innemen van het ego, van identificatie met onze geschiedenis, is weerstand het gevolg. Er is geen ego zonder weerstand, en de ultieme weerstand is de weerstand om eenvoudig te zijn, de weerstand tegen onze Ware Natuur. En dat is waarom ego altijd iets doet en Ware Natuur niets doet. Het is gewoon. Het is natuurlijk. Het is heldere aanwezigheid.
    De aard van het ego is een voortdurende weerstand tegen wat is. Zelfs ons manifesteren als het ego houdt in dat we weerstand bieden aan onze natuur, omdat als we onze natuur geen weerstand boden we direct onze natuur zouden zijn. Dus het feit dat we onszelf niet ervaren als onze Ware Natuur, het feit dat we niet deze ruimtelijke aanwezigheid zijn, houdt weerstand in.


    A.H. Almaas