9 keer bekeken

Kagibs hart 22-1-2007 geraakt

  • donderdag 14 maart 2019 @ 15:15
    #1

    22-1-2007 GERAAKT

    Het gebeurd niet vaak meer, maar af en toe gebeurd t nog wel eens, dat ik geraakt ben.
    Eigenlijk meestal door n film. :p
    Deze keer dus ook.
    Had een andere film met zelfde thema al gezien, Hotel Rwanda, weten jullie meteen waar t over ging. ;)  Deze heette dus Shooting Dogs ook gebaseerd op ware feiten. Zeer shockerende feiten dus. :O
    Had t vantevoren al verwacht en t gebeurde ook, zelfs nog intenser dan de vorige keer, zo diep dat, dat dan binnenkomt.
    Het wonderlijke is, toen t echt gebeurd is, die slachting dus van de Tutsis door de Hutus in 1994, dat t toen totaal aan me voorbij gegaan is. Was toen met andere dingen bezig, keek geen journaal.
    Ik kan me niet anders voorstellen dat als ik t wel gezien had, dat t me in beweging had gebracht, zoals ik in t verleden door n boek me bij een anti-apartheidsgroep aansloot en door een documentaire over genen-technologie zelf een groep om me heen geformeerd heb.
    Maar nu pas dus de schok, wat nu al zolang geleden gebeurd is.

     

    Had t anders gekunnen, had t iets uitgemaakt, had t tegen gehouden kunnen worden? We hebben hierover na de film gedeeld. Hoe dan ook het was een moreel appél geweest, een steun voor hen die afgeslacht zijn, en zeker ook voor hen die achter gebleven zijn.
    Het is zo moeilijk te bevatten het motief waarom de VN zich toen terug trok, specifiek ook in deze situatie. Echt gruwelijk, was een school waar heleboel tutsis naartoe gevlucht waren. Ze waren veilig vanwege de bescherming van de VN al mocht de VN zich alleen verdedigen. Uiteindelijk kwam toen het bevel dat de VN zich terug moest trekken. Bevel is bevel, maar waarin is hier dan het mens-zijn? De witte mensen waren al veilig naar t vliegveld gebracht, maar de zwarte mensen, de tutsis werden weerloos over geleverd aan de Hutus. De VN militairen wisten, als wij ons nu terug trekken worden al die vluchtelingen in die school meedogenloos afgeslacht, vermoord. En dat is ook gebeurd, op een gruwelijke wijze ook nog, met kapmessen, mannen, maar ook vrouwen, kinderen, nietsontziend. 2200 mensen zijn daar vermoord. :O
    Toen wist het westen al dat er een grote slachting gaande was, en toch hebben ze toen die keuze gemaakt, toch hebben ze toen niets gedaan.
    In de film zei een bbc journaliste wel een heel harde confronterende waarheid, ze waren zwart. Als ze wit waren geweest was t een totaal ander verhaal geweest, als er westerse mensen bij betrokken waren geweest. :O
    Nee, daarin zijn we zeker nog niet kleurenblind.

     

    Ja, het was een aangrijpende film, hoe zichtbaar werd gemaakt, hoe een volksgroep totaal waanzinnig werd gemaakt door propaganda, ophitsing, en een ander volksdeel, veel kleiner afslachtte. Geen hart meer, geen gevoel meer, de Tutsis waren ongedierte, die moesten uitgeroeid worden. :O
    Scenes waarin je zag wat gebeurde, scenes waarin je t resultaat zag, zo afschuwelijk. Twee hoofdpersonen. Een persoon een priester, een oudere man die al veel had meegemaakt maar dit nog nooit en uiteindelijk bleef tot het eind. En een jongeman die nog niets had meegemaakt, en toen in deze hel gegooid werd, totaal geschokt werd door alles wat gebeurde. Toch kon hij niet tot het einde blijven want de angst voor de dood won. Maar hoe leef je dan verder, als je weet wat er daarna gebeurd is.
    In de sfeer van de film, hoe ik t toen beleefde, ja ik was gebleven, het enige van belang was toen het samenzijn met die groep mensen waarmee je in korte tijd al zoveel meegemaakt had. Dat was nog t enige wat telde in dat leven, al zou t dan nog maar zo kort zijn en zo gruwelijk eindigen. :O
    De priester had ook nog wel erg mooie uitspraak, verschillende mooie uitspraken. Zoals, God veroordeelt de daden wel, maar hij heeft de mens die de daden doet oneindig lief. Juist daar was hij met al zijn liefde aanwezig ook voor de Hutus.
    Zo beleef ik het ook. De mens kan onmenselijke daden doen, door wat voor achtergrond dan ook, maar dieper binnenin is een ander deel dat slechts liefde is. Daarom heb ik de mens lief, wie ze ook zijn, wat ze ook doen.

     

    Maar ja, na deze film was ik toch wel erg beduusd, liet alles door me heen dringen, hoe een mens zo kan worden, hoe het westen zo heeft kunnen reageren. En we leven gewoon door. Het leven gaat gewoon door, tot de volgende genocide. Door me heen laten gaan, hoe weinig de mens eigenlijk echt verandert, wil veranderen. Meestal pas verandert door schokkende gebeurtenissen en dan nog misschien slechts tijdelijk.
    Maar nu is alles weer vredig en stil, en speel mijn spel, doe wat ik doe, zonder verlangen naar resultaat. En toch is t goed om zo af en toe weer eens te worden aangeraakt. :)

    lieve groetjes Kagib

    De uitgesproken woorden:

    http://we.tl/t-Iw0bTu8J71