15 keer bekeken

Almaas verlies

  • donderdag 11 oktober 2018 @ 20:04
    #2
    reactie op (#1) kagib

    We zien dat het gevoel van volheid, van wezenlijke levendigheid, van de vreugde van het bestaan in een kind nergens uit afgeleid is. Er ligt waarde in alleen maar zichzelf zijn. Die waarde is er in het begin, maar langzamerhand gaat zij verloren en neemt de onechtheid het over.

    De zin van het leven gaat verloren, maar niet zonder slag of stoot. Het kind levert een enorm gevecht, maakt een grote worsteling mee, maar op een gegeven moment geeft het op. Op een gegeven moment krijgen wij het gevoel dat het conflict tussen ons werkelijke zelfgevoel en onze omgeving te zwaar is om te verdragen. Het kind wordt niet erkend, of het voelt zich afgewezen, niet gewaardeerd of in de steek gelaten. Het is een zeer eenzame aangelegenheid om echt te zijn temidden van al de ongebruikelijke onechtheid van de persoonlijkheid. Uiteindelijk wordt dit te zwaar om te dragen.

    We worden op geen enkele manier gesteund om onszelf te zijn; het ware zelf wordt door onze ouders niet gewaardeerd. Ze kunnen waardering hebben voor wat we doen, voor hoe leuk we eruitzien, maar zij zijn zelf niet werkelijk aanwezig. Misschien zijn ze druk bezig met streven naar succes.
    Als jong kind hebben wij daar geen voeling mee, met die onechtheid met alles wat onze ouders doen, vol van zijn. "Vreemd, ik weet niet hoe ik me daarmee verbinden kan - ik ben er gewoon, dat is alles. Ik zit hier gewoon te spelen met mijn speelgoed, wat is er nog meer? Maar kijk eens naar die volwassenen, wat zijn ze toch aan het doen? ik voel me alleen, maar ik kan dat aan geen van de mensen om me heen vertellen. Mamma wil dat ik dit doe en ik wil dat mammie me oppakt, dus ik kan maar beter doen wat ze wil."
    Dit is het moment van 'het grote verraad' , het moment waarop we onszelf in de steek laten.

    Duidelijk he. Ja, een heel proces om die ware Verbinding te hervinden. Het hele leven draait daarom. Maar als we weer terug verbonden zijn kunnen we er ook nooit meer uitvallen, dat is het geweldige. Wat echt doorZien is, begrepen is komt niet meer terug, het verdwijnt, lost op in dat Zien. Heeft natuurlijk niets te maken met de mind. Nee, dat kan alleen in verbinding met het ware Bewustzijn, met Essentie.

    lieve warme groet Kagib

  • donderdag 11 oktober 2018 @ 18:10
    #1

    We zien dat het gevoel van volheid, van wezenlijke levendigheid, van de vreugde van het bestaan in een kind nergens uit afgeleid is. Er ligt waarde in alleen maar zichzelf zijn. Die waarde is er in het begin, maar langzamerhand gaat zij verloren en neemt de onechtheid het over.

    De zin van het leven gaat verloren, maar niet zonder slag of stoot. Het kind levert een enorm gevecht, maakt een grote worsteling mee, maar op een gegeven moment geeft het op. Op een gegeven moment krijgen wij het gevoel dat het conflict tussen ons werkelijke zelfgevoel en onze omgeving te zwaar is om te verdragen. Het kind wordt niet erkend, of het voelt zich afgewezen, niet gewaardeerd of in de steek gelaten. Het is een zeer eenzame aangelegenheid om echt te zijn temidden van al de ongebruikelijke onechtheid van de persoonlijkheid. Uiteindelijk wordt dit te zwaar om te dragen.

    We worden op geen enkele manier gesteund om onszelf te zijn; het ware zelf wordt door onze ouders niet gewaardeerd. Ze kunnen waardering hebben voor wat we doen, voor hoe leuk we eruitzien, maar zij zijn zelf niet werkelijk aanwezig. Misschien zijn ze druk bezig met streven naar succes.
    Als jong kind hebben wij daar geen voeling mee, met die onechtheid met alles wat onze ouders doen, vol van zijn. "Vreemd, ik weet niet hoe ik me daarmee verbinden kan - ik ben er gewoon, dat is alles. Ik zit hier gewoon te spelen met mijn speelgoed, wat is er nog meer? Maar kijk eens naar die volwassenen, wat zijn ze toch aan het doen? ik voel me alleen, maar ik kan dat aan geen van de mensen om me heen vertellen. Mamma wil dat ik dit doe en ik wil dat mammie me oppakt, dus ik kan maar beter doen wat ze wil."
    Dit is het moment van 'het grote verraad' , het moment waarop we onszelf in de steek laten.


    A.H. Almaas