8 keer bekeken

Kagibs dagboek

  • woensdag 10 oktober 2018 @ 15:06
    #1

    6-6-99 in het niets
    Een vreemd moment.
    Alles lijkt voorbij te zijn.
    Het hele idee van iets voor de wereld te betekenen.
    Geen enkele innerlijke aanzet om nog maar iets te doen.
    Er is geen teleurstelling, geen verdriet, gewoon neutraal.
    Het begon afgelopen donderdag.
    Ik was heel erg geïnspireerd, heel krachtig, weer een duidelijke opbouw naar de avond.
    Die avond was een soort afsluiting van het hoofdstuk Roermond.
    Heel helder werd dat dit niet de juiste plek, niet de juiste aanpak was. Ik heb een andere doelgroep voor ogen, mensen die werkelijk aan de grond zitten, en van daaruit werkelijk ontvankelijk voor iets nieuws.
    Zoals ik al zei een duidelijke afsluiting. 
    Er was in mijn innerlijk een wonderlijk blij gevoel. Een gevoel dat een zware last van mijn schouders was. Het was een afronding, maar er kwam eigenlijk niets nieuws voor in de plaats.

    Het was voorbij, en het maakte me gewoon niet uit. Gewoon leven, net als elk ander mens, en aan het leven overlaten wat het met me wil, niet meer zelf allerlei stappen zetten. Zoiets van ik ben er, en als er gebruikt gemaakt wil worden van mijn kwaliteiten en mogelijkheden, maak dit maar kenbaar. 
    Dit voelde dus heel vrij, heel goed.
    Een andere energie ging in gang door lezen in boek Rozenkruisers, de Alchemische bruiloft. Toen begon te borrelen het idee dat de doelgroep nog duidelijker omschreven moet worden. Dat zoals ik al zei ik verbinding wil maken met mensen die werkelijk zoekende zijn, werkelijk doodgelopen zijn in het leven.
    En toch dit voelt nog niet helemaal goed. Ik ervaar meer het idee dat mijn ego op deze manier het spel door wil laten gaan, maar dat het op deze manier niet meer de bedoeling is. Dat het juist belangrijk is dat ik alles loslaat en van daaruit kan gebeuren wat werkelijk gevraagd wordt op dit moment. De totale overgave aan het niets, alle uiterlijke zingeving loslaten, en dan laat het Leven wel blijken wat het met me wil. Eerlijk gezegd is dit helemaal geen opgave voor mij. Ik probeer slechts trouw te zijn aan mijn innerlijke opwekkingen, en als daarin niets gebeurd dan doe ik ook niets, wat andere mensen ook van me denken.
    Het heeft volgens mij ook te maken met T.

    We hebben een patstelling. Zij wil ook kapitein spelen en op die manier werkt het niet. Ze zegt steeds dat het in het verleden fout is gelopen, maar is dit niet precies de reden waarom het fout gelopen is, dat ze een rol wil spelen die niet van haar gevraagd wordt? De concrete aanleiding is de plek waar we het initiatief willen houden. Zij was dus heel enthousiast over een school, maar mijn hart zei geen ja, mijn gevoel zei geen ja. Ik wil hierin trouw blijven, maar blijf ontvankelijk voor alles wat hierin op me afkomt, en probeer in mezelf te peilen waarom ik geen ja hiertegen zeg, of hier verborgen motieven voor zijn, zoals het laatste woord willen hebben zoals T. zegt. Maar dat is het helemaal niet. Was het maar zo makkelijk, dan zou ik dit ronduit toegeven.
    Ik krijg allerlei beelden op me af wie ik ben, en waarom ik dingen doe, maar ik voel dat ze niet op waarheid berusten.
    Nou maar goed blijven kijken naar de tekens die op me afkomen.
    Op dit moment stop ik even met het spel.


    Kagib

    De uitgesproken woorden:

    http://we.tl/t-gHgSLfV9Sc