11 keer bekeken

Osho het huwelijk en de Liefde

  • maandag 08 oktober 2018 @ 20:14
    #2
    reactie op (#1) kagib

    Liefde is geen huwelijk. Liefde is een ontmoeten, maar het is geen huwelijk. Een huwelijk is iets eindigs. Een huwelijk is een zelfstandig naamwoord; het eindpunt is verschenen, de wittebroodsweken zijn voorbij. Er is nu geen blijheid meer, geen enthousiasme, alles is nu voorbij.
    Je kunt ermee doorgaan, enkel om je beloften gestand te doen. Je kunt ermee doorgaan omdat het gemakkelijk is, handig, behaaglijk. Je kunt ermee doorgaan omdat er niets anders te doen is. Je kunt ermee doorgaan, want als je het verbreekt, gaat het veel narigheid voor je teweegbrengen.
    Een huwelijk betekent iets dat voltooid is, beëindigd, afgesloten. Liefde is nooit een huwelijk; Liefde is ont-moeten. Het is altijd een rivier, stromend, oneindig. Liefde kent geen eindpunt; de wittebroodsweken hebben wel een begin maar geen eind. Het is niet als een roman die op een bepaald punt begint en op een bepaald punt eindigt. Het is een doorgaand verschijnsel.

    Echtelieden eindigen, Liefde gaat door. Het is een continuüm. Het is een werkwoord, geen zelfstandig naamwoord. En waarom verlagen we de schoonheid van een ont-moeten tot een huwelijk? Waarom hebben we zo'n haast? Omdat ont-moeten onzeker is, en een huwelijk een waarborg is, een huwelijk een zekerheid is. Ontmoeten is enkel een treffen van twee vreemden, misschien alleen maar een overnachting en 's morgens nemen we afscheid. Wie weet wat er morgen staat te gebeuren? En we zijn zo bang dat we er zekerheid aan willen geven, we willen het voorspelbaar maken. We willen graag dat morgen in overeenstemming is met onze ideeën; we staan het niet de vrijheid toe zijn eigen zegje te doen. Daarom herleiden we elk werkwoord tot een zelfstandig naamwoord.

    Is duidelijk, Osho is geen fan van het huwelijk. Hij houdt natuurlijk ook van uitdagen, dingen uitvergroten, beetje zwart/wit maken om iets duidelijk te maken. Met een huwelijk op zich is natuurlijk niks mis, een huwelijk kan een waar Liefdeshuwelijk zijn. Ik zou zelf zeggen, doe het niet te snel. Laat het een bekrachtiging zijn van een relatie op Liefde gefundeerd al gelouterd door het leven. 

    lieve warme groet Kagib

  • maandag 08 oktober 2018 @ 16:17
    #1

    Liefde is geen huwelijk. Liefde is een ontmoeten, maar het is geen huwelijk. Een huwelijk is iets eindigs. Een huwelijk is een zelfstandig naamwoord; het eindpunt is verschenen, de wittebroodsweken zijn voorbij. Er is nu geen blijheid meer, geen enthousiasme, alles is nu voorbij.
    Je kunt ermee doorgaan, enkel om je beloften gestand te doen. Je kunt ermee doorgaan omdat het gemakkelijk is, handig, behaaglijk. Je kunt ermee doorgaan omdat er niets anders te doen is. Je kunt ermee doorgaan, want als je het verbreekt, gaat het veel narigheid voor je teweegbrengen.
    Een huwelijk betekent iets dat voltooid is, beëindigd, afgesloten. Liefde is nooit een huwelijk; Liefde is ont-moeten. Het is altijd een rivier, stromend, oneindig. Liefde kent geen eindpunt; de wittebroodsweken hebben wel een begin maar geen eind. Het is niet als een roman die op een bepaald punt begint en op een bepaald punt eindigt. Het is een doorgaand verschijnsel.

    Echtelieden eindigen, Liefde gaat door. Het is een continuüm. Het is een werkwoord, geen zelfstandig naamwoord. En waarom verlagen we de schoonheid van een ont-moeten tot een huwelijk? Waarom hebben we zo'n haast? Omdat ont-moeten onzeker is, en een huwelijk een waarborg is, een huwelijk een zekerheid is. Ontmoeten is enkel een treffen van twee vreemden, misschien alleen maar een overnachting en 's morgens nemen we afscheid. Wie weet wat er morgen staat te gebeuren? En we zijn zo bang dat we er zekerheid aan willen geven, we willen het voorspelbaar maken. We willen graag dat morgen in overeenstemming is met onze ideeën; we staan het niet de vrijheid toe zijn eigen zegje te doen. Daarom herleiden we elk werkwoord tot een zelfstandig naamwoord.

    Osho