9 keer bekeken

Kagibs dagboek

  • donderdag 13 september 2018 @ 13:36
    #1

    25-4-97 doorbraak

    Verwonderlijk.
    De laag van verdriet lag zo aan de oppervlakte, op het punt van uitbarsten.....
    En toen kwam Wies.
    Helemaal geen uitbarsting, geen arm om mijn schouder, alleen maar heel veel praten.
    Maar het verdriet loste op.
    En vandaag, ik voel me als herboren.
    Een andere Karel, een veel menselijkere Karel

    De kern van dat wat ze deelde was, dat ik alles moest loslaten.
    Gewoon in het niets gaan, en van daaruit gehoor geven aan de verlangens die wel of niet
    opwellen.
    Door Almen (groot plan voor spiritueel centrum) was duidelijk geworden dat er nog een stuk energie van mezelf bewijzen in zat. Er moet nu eindelijk eens iets zichtbaar worden van waar ik het nu al zo lang over had. Er moet iets concreet worden, om mijn vader te laten zien. Kijk pap, ben je nu niet trots op me....
    Daardoor was ik nog niet vrij.
    Daardoor was er teleurstelling.
    En nu, iedereen kan de pot op.
    Er hoeft niets meer, alles mag.
    Er hoeft geen resultaat meer te zijn
    Gewoon doen, wat ik wil, wat dit dan ook is.
    Laag en hoog, zijn hierbij niet meer van belang.
    Gewoon het spel van mens zijn leven, met alles erop en eraan.

    Ja, en dit geeft zoveel ruimte.
    Er komt zoveel vreugde in me vrij.
    Ook een uitdagende energie, maar ik laat het gewoon vrij, speel er mee, alles is goed.
    Vanuit het moment voelen, en meestromen.
    Heerlijk, nu kan het leven werkelijk een avontuur worden.
    Ook mezelf durven te laten zien ongeacht de weerstand of terughouding die ik eventueel tegen kom.
    Durven het leven te leven.
    Durven mens te zijn.

    Alweer een dood moeten sterven om dit in mezelf geboren te laten worden.
    Heerlijk.


    Kagib

    De uitgesproken woorden:

    http://we.tl/t-YRFmYsLejg