21 keer bekeken

Hans de weg naar huis

  • woensdag 08 augustus 2018 @ 19:49
    #2
    reactie op (#1) kagib

    De weg van inwijding is niet alleen maar een smartelijke weg. Het gaat niet om pijn alleen. Je opent je voor alles wat je daarvoor niet wilde kennen, omdat het zo riskant was het te weten. Je zintuigen gaan open, zowel je uiterlijke als je innerlijke ogen en oren. Je ontmoet mensen die de taal van je hart spreken en die bij je aansluiten. Je komt in contact met je innerlijke stem. Je ervaart dat je innerlijke stem, evenals een uiterlijke vriend, niet een 'allesweter' is, hoe je voorschrijft hoe je hoort te handelen. Er bestaat niets buiten je, dat weet hoe jij eigenlijk bent en hoe jij dient te handelen. Je innerlijke stem is in essentie de stem van je diepste Wezen!
    Dit Wezen ont-dek je gaandeweg, want het duurt een tijd voor je vertrouwd raakt met de gedachte dat jij de wereld om je heen van binnenuit schept. Je bent nog steeds aan het leren je los te maken van buiten en je daarvan niet meer afhankelijk te wanen.

    Je wordt steeds minder een afgeleide van buiten, maar in dit proces van vrijwording krijgt het begrip 'buiten' ook een diepere betekenis. Aanvankelijk was 'buiten' de concrete buitenwereld. Nu wordt 'buiten' gaandeweg datgene in jezelf waarmee je je vereenzelvigt terwijl je het niet bent. En nu merk je pas goed hoeveel je van buiten in je hebt opgenomen en hoeveel er, in de woorden van Martin Buber, behoort tot het andere, dat macht over je heeft. Zelfs al ben je helemaal alleen, dan nog is buiten in je. En hoe meer je je daarvan onthecht, des te meer kom je in aanraking met je verlangen om helemaal jezelf te zijn.
    Je bent als een zaadje. In dat zaadje is alle kennis aanwezig over wat eruit zal groeien. Het wordt al geweten, maar in de tijd en de ruimte is het nog een geheim. Willen weten wat er uitkomt leidt tot niets. Het geheim openbaart zich als het zaadje meegeeft met de beweging vanuit de kern: de beweging van het verlangen om zichzelf kenbaar te maken in de tijd en in de ruimte. Je diepste verlangen is de kern van wie je bent. Het geeft heel precies aan wat je moet doen, opdat je je in alle volheid kunt ontwikkelen. Het is een hele wijze leermeester, die nooit iets van je zal verlangen wat je niet in huis hebt. Het verlangen wijst de weg naar huis.

    Wat geweldig, geweldig mooi verwoordt, zo resonerend met de weg die ik gegaan ben. Dat het diep tot je mag spreken. 

    lieve zonnetjesgroet Kagib

  • woensdag 08 augustus 2018 @ 18:07
    #1

    De weg van inwijding is niet alleen maar een smartelijke weg. Het gaat niet om pijn alleen. Je opent je voor alles wat je daarvoor niet wilde kennen, omdat het zo riskant was het te weten. Je zintuigen gaan open, zowel je uiterlijke als je innerlijke ogen en oren. Je ontmoet mensen die de taal van je hart spreken en die bij je aansluiten. Je komt in contact met je innerlijke stem. Je ervaart dat je innerlijke stem, evenals een uiterlijke vriend, niet een 'allesweter' is, hoe je voorschrijft hoe je hoort te handelen. Er bestaat niets buiten je, dat weet hoe jij eigenlijk bent en hoe jij dient te handelen. Je innerlijke stem is in essentie de stem van je diepste Wezen!
    Dit Wezen ont-dek je gaandeweg, want het duurt een tijd voor je vertrouwd raakt met de gedachte dat jij de werewld om je heen van binnenuit schept. Je bent nog steeds aan het leren je los te maken van buiten en je daarvan niet meer afhankelijk te wanen.

    Je wordt steeds minder een afgeleide van buiten, maar in dit proces van vrijwording krijgt het begrip 'buiten' ook een diepere betekenis. Aanvankelijk was 'buiten' de concrete buitenwereld. Nu wordt 'buiten' gaandeweg datgene in jezelf waarmee je je vereenzelvigt terwijl je het niet bent. En nu merk je pas goed hoeveel je van buiten in je hebt opgenomen en hoeveel er, in de woorden van Martin Buber, behoort tot het andere, dat macht over je heeft. Zelfs al ben je helemaal alleen, dan nog is buiten in je. En hoe meer je je daarvan onthecht, des te meer kom je in aanraking met je verlangen om helemaal jezelf te zijn.
    Je bent als een zaadje. In dat zaadje is alle kennis aanwezig over wat eruit zal groeien. Het wordt al geweten, maar in de tijd en de ruimte is het nog een geheim. Willen weten wat er uitkomt leidt tot niets. Het geheim openbaart zich als het zaadje meegeeft met de beweging vanuit de kern: de beweging van het verlangen om zichzelf kenbaar te maken in de tijd en in de ruimte. Je diepste verlangen is de kern van wie je bent. Het geeft heel precies aan wat je moet doen, opdat je je in alle volheid kunt ontwikkelen. Het is een hele wijze leermeester, die nooit iets van je zal verlangen wat je niet in huis hebt. Het verlangen wijst de weg naar huis.


    Hans Korteweg