11 keer bekeken

Kagibs dagboek

  • dinsdag 07 augustus 2018 @ 15:09
    #1

    28-7-95 Amma
    Ja, met Karel op stap. Heel ontspannen allemaal.
    Voel me lekker.
    Aangekomen op de camping, tentje opgezet. Het zal nu iets van 21.00 zijn.
    Veel Latijns Amerikaanse mensen op deze camping. Een hele groep bij elkaar, mooie gezichten. Ook nog een hele motorclub, verder allerlei nationaliteiten bij elkaar, een mengsel van leven.
    De reis ernaartoe wekte wel veel herinneringen op. Onderweg vooral Helene, verlangen naar haar. Bij aankomst meer Amerika, Strelsa, vooral op de camping.
    Ja, ik verlang gewoon wel sterk naar een relatie.
    Trouwens kaart van Strelsa binnen, zonder pijn en verwijt deze keer, ze bood zelfs haar verontschuldigingen aan. Vond ik wel fijn.
    Morgen dus Amma, ben benieuwd.

    30-7-95 Amma
    Ja, Amma, het oude verhaal, de oude boodschap. Alle Oosterse clichés op een stokje. En toch deed ze me wel wat, heel veel zelfs. Ik barstte in haar armen in tranen uit. Wat had me dit nu te zeggen? Op dit moment weet ik het echt niet.
    Verder was het gewoon een heerlijke dag, voelde me ontspannen, vrolijk. Liet alles op me inwerken, en toen die omslag in Amma's armen.

    In een kathedraal veel met Karel erover gehad, maar we kwamen er niet echt uit.
    Verdriet over dat ik maar niet kan openbaren die ik ben, terwijl ik juist zoveel te geven heb?
    Verdriet over dat ik nooit gewoon mens onder mensen kan zijn, hoezeer ik ook mijn best doe?
    Altijd een eenling?
    Geen darshan vandaag, in ieder geval niet vanmiddag. De rij is al gesloten.
    Het maakt me niet uit, voel me ontspannen.
    Het is een blije familie met elkaar.
    Eindeloos wachten op die omhelzing, geduldig, gelaten.
    Ja, en er is een meisje, vrouw die me gister opviel en sindsdien steeds in mijn blikveld komt. Mooie uitstraling. Ze viel me op omdat ze met zo'n mooie gerechte rug zat. Ze heeft ook een kindje, 4 jaar of zo, een vrij kindje.
    En met z'n allen staan we hier op gelijke voet, op blote voet.
    De kinderen zijn toch wel het mooiste wat er is, dartele kinderen.


    31-7-95 daadkracht
    Onderweg naar huis.
    Hoofdstuk Amma voorbij, mijn verdriet blijft een vraagteken.
    Toch zijn er een aantal dingen aan het uitkristalliseren.

    Ik moet gaan werken aan mijn manifestatie.
    Juist omdat mijn egootje niet zoveel meer wil, eigenlijk vervuld is in zichzelf, zich heel voelt en geen verlangens meer kent, straal ik ook niks uit, waardoor er ook geen beweging komt.
    Waardoor ik mensen ook niet kan raken.
    Hierdoor raak ik dus in een patstelling.
    Hoewel ik weet dat ik heel veel te geven heb, kan ik niks geven omdat ik eigenlijk niks wil.
    En toch ook weer wel.
    Wat een paradox.


    Kagib

    De uitgesproken woorden:

    http://we.tl/xLhX293s3m