11 keer bekeken

Anselm deemoed

  • donderdag 17 mei 2018 @ 19:58
    #2
    reactie op (#1) kagib

    In de spiritualiteit van beneden gaat het er evenwel niet enkel om te letten op Gods stem in mijn gedachten en gevoelens, in mijn hartstochten en zwakten, om daardoor het beeld te ontdekken dat God zich van mij heeft gemaakt. Het gaat er ook niet enkel om tot God op te stijgen door het afdalen in mijn eigen werkelijkheid. Veeleer gaat het er in de spiritualiteit van beneden om dat wij daar waar wij het einde van onze mogelijkheden hebben bereikt, ontvankelijk worden voor een persoonlijke relatie met God. Het ware gebed stijgt uit de diepte van onze nood omhoog, zeggen de monniken, en niet vanuit onze deugd.
    De spiritualiteit van beneden houdt zich bezig met de vraag wat wij moeten doen als alles misloopt, hoe wij met de scherven van ons leven kunnen omgaan en daaruit iets nieuws kunnen vormen. De spiritualiteit van beneden is de weg van de deemoed.

    Het latijnse woord humilitas houdt verband met humus; aarde. Humilitas heeft dus te maken met het goede vrienden worden met onze aardsheid, met onze aardse zwaartekracht, met de wereld van de instincten, met onze schaduwzijde. Humilitas is de moed om de waarheid omtrent onszelf onder ogen te zien. De Grieken maken onderscheid tussen tapeinosis, vernedering, armoede, ellende en tapeinophrosyne, waarmee de houding van de arme aangegeven wordt, de houding van deemoed en geestelijke armoede. De deemoed heeft te maken met onze verhouding tot God. Hij is voor alle religies het criterium voor een echte spiritualiteit. En hij is de plaats van de diepte waarop ik de werkelijke God kan ontmoeten.

    Erg mooi, ja ware deemoed heeft niets te maken met vernedering. Het heeft te maken met een ervaren hoe groot hoe groots het Goddelijke is. Hoe onvoorstelbaar het Goddelijke is vol ware Liefde en echt Weten. Hoe dieper je dit voelt hoe eenvoudiger het wordt je hier in alle deemoed onvoorwaardelijk aan over te geven. 

    lieve zonnetjesgroet Kagib

  • donderdag 17 mei 2018 @ 16:32
    #1

    In de spiritualiteit van beneden gaat het er evenwel niet enkel om te letten op Gods stem in mijn gedachten en gevoelens, in mijn hartstochten en zwakten, om daardoor het beeld te ontdekken dat God zich van mij heeft gemaakt. Het gaat er ook niet enkel om tot God op te stijgen door het afdalen in mijn eigen werkelijkheid. Veeleer gaat het er in de spiritualiteit van beneden om dat wij daar waar wij het einde van onze mogelijkheden hebben bereikt, ontvankelijk worden voor een persoonlijke relatie met God. Het ware gebed stijgt uit de diepte van onze nood omhoog, zeggen de monniken, en niet vanuit onze deugd.
    De spiritualiteit van beneden houdt zich bezig met de vraag wat wij moeten doen als alles misloopt, hoe wij met de scherven van ons leven kunnen omgaan en daaruit iets nieuws kunnen vormen. De spiritualiteit van beneden is de weg van de deemoed.

    Het latijnse woord humilitas houdt verband met humus; aarde. Humilitas heeft dus te maken met het goede vrienden worden met onze aardsheid, met onze aardse zwaartekracht, met de wereld van de instincten, met onze schaduwzijde. Humilitas is de moed om de waarheid omtrent onszelf onder ogen te zien. De Grieken maken onderscheid tussen tapeinosis, vernedering, armoede, ellende en tapeinophrosyne, waarmee de houding van de arme aangegeven wordt, de houding van deemoed en geestelijke armoede. De deemoed heeft te maken met onze verhouding tot God. Hij is voor alle religies het criterium voor een echte spiritualiteit. En hij is de plaats van de diepte waarop ik de werkelijke God kan ontmoeten.

    Anselm Grün