6 keer bekeken

Kagibs dagboek

  • donderdag 17 mei 2018 @ 16:28
    #1

    29-10-93 geen uitkering?
    Nou, nu wordt het heel spannend. De voorlopige toekenning van de bijstandsuitkering is afgezegd. Nu kijken of de definitieve uitkering wel toegezegd wordt, anders loopt alles wel voorlopig in de soep.
    Máár zoals Astrid zei, van daaruit ontstaan weer nieuwe wegen. 
    Ik voel me in ieder geval te gek.  

    31-10-93 harmonie
    Hetzelfde basisgevoel blijft voortstromen.
    Voel me sterk, rustig, Liefde en vreugdevol.
    Niets hoeft, alles mag.
    Vandaag een donkere grijze dag, maar het maakt niet uit. Ik ga er gewoon een lekker dagje van maken.

    Zojuist nog een heerlijk harmonieus gesprek met mijn moeder over het verleden, over de oorlog, concentratiekamp Vught (daar woonde ze vlakbij). Kaalgeschoren gevangenen aan het werk, treinen vol Joden.
    Mijn moeder vlucht steeds voor dat wat in het verleden gebeurd is, en zo zijn er heel veel.
    Maar eens zullen ze toch de confrontatie aanmoeten.
    Nu is het 19.00 geweest, alweer avond, Pink Floyd op de achtergrond.


    1-11-93 evaluatie
    Een nieuwe maand.
    Vooral de komende dagen zullen heel spannend zijn, al maakt het me an sich niet meer uit. Zelfde basisgevoel blijft, alles kan niets hoeft.
    Vorige maand was het thema, het oude moet sterven om het nieuwe te laten verrijzen.
    Dit is toch eigenlijk wel gebeurd. Ik ervaar nu een totale bevrijding, van alle banden vrij.
    De doorbraak kwam eigenlijk toen Astrid en Ton plotseling langskwamen 26 oktober. Juist daarvoor was ik geconfronteerd geweest door hoe klein en onzeker ik me nog voelde als ik mijn vader om een gunst moest vragen. Tony van de Life Foundation zette dit nog door, een zeer verheffende brief en kans dat daar de ingang ligt. Hierna kon ik werkelijk alles loslaten. Ik gaf mijn vader nog veel te veel macht, en daarbij veel mensen in de wereld.
    Nu weet ik wie ik ben en wat ik hier moet doen. Mijn houding naar mijn ouders is veranderd. Ik weet nu dat ik niet op straat mag eindigen, dus al gaat de bijstandsuitkering niet door, dan zullen ze me nog moeten ondersteunen. Nu ben ik echt los van ze.

    Vandaag kaartje binnen van Astrid en Ton binnen. Ze hebben de ring geaccepteerd dus de droom van Strelsa kan nog doorgaan (waarin Astrid ene ring om haar hals heeft en ik de andere). Nu zijn we waarlijk verbonden. Ze schrijft dat ik het doel niet moet vergeten, al moeten de wegen daarheen zich misschien veranderen.
    Dat zal ik voor ogen houden.


    4-11-93 geld
    Nou, op dit moment lijkt het gebrek aan geld de doorstroming van ontwikkelingen te gaan belemmeren. 
    Op dit moment ziet het er naar uit dat ik morgen niet naar het feest van het licht kan omdat mijn vader me geen geld meer wil lenen. Ik kan mijn moeder nog oprecht vragen, omdat ze haar eigen geld verdient, maar wat wil dit me nu eigenlijk zeggen?
    Op een vreemde manier doet het me allemaal emotioneel niets, let it be. Het leven is slechts een spel. Ik heb mijn best gedaan, heb mijn vader zonder werkelijk boos te worden duidelijk gemaakt hoe de situatie is. Ben nu ook helemaal niet boos op hem.


    Kagib

    De uitgesproken woorden:

    http://we.tl/GvbqVNfpX0