11 keer bekeken

Kagibs dagboek

  • woensdag 16 mei 2018 @ 15:12
    #1

    20-10-93 Zijn
    Het basisgevoel blijft nog steeds.
    Nog steeds geen ontwikkelingen in de buitenwereld, maar alles kan, niets hoeft, waarlijk leven van dag na dag.
    Door het lezen van boek over Taoïsme begin ik beetje te begrijpen wat mijn les hier is.
    Ik moet het willen loslaten en gewoon zijn, gewoon doen en toch ook weer niet doen, niet-handelen. In het moment meestromen met het leven zonder begeerte zonder voor of afkeur, dan ben ik in harmonie met de Kosmos.
    Ja ik begin de paradoxale leer van het Taoïsme te begrijpen.


    21-10-93 samen Zijn
    Het was een heerlijke dag gisteren. Ik was gewoon en alles was goed.
    Rustig stroomde de dag voorbij, vredig en harmonieus.
    Diana was op bezoek, en ik voelde geen enkele aansporing enige activiteit te ontplooien. Gewoon erbij zijn, sociaal zijn, luisteren en af en toe wat zeggen. Ja zo'n gevoel wil ik wel de rest van dit leven op aarde behouden.
    Nu draag ik dit gevoel weer met me mee, maar voel me nu wat meer tot activiteit aangezet.

    Vandaag brief binnen van de man die de cursus mystiek leidde en die ik mijn tekst gaf.
    Toch wel een stimulerende reactie. Het blijkt in ieder geval dat mijn idee van leven past binnen de algemeen aanvaarde mystiek, dat is toch mooi. Hij raadt me aan om contact op te nemen met de Rozenkruisers en daarbinnen mijn boodschap te brengen. Er blijft wel in mijn achterhoofd dat ik me niet mag identificeren met enige groepering. Dat hoef ik ook niet te doen, als ze naar mijn zijn willen luisteren is het goed. Zal in ieder geval contact met ze opnemen.

    22-10-93 leegte
    Snelschrijfproces:
    In een leegte hangen, onbegrip, de weg kwijt?
    Niet weten waarheen te gaan en toch doorgaan. Maar waarheen? Het leven is leeg geworden en toch vol. Het wereldse leven draagt geen betekenis meer, geen verlangens geen verwachtingen, gewoon Zijn. Meestromen of tegen de Stroom in?
    Het Goddelijke Zijn uitdrukken, maar wie wil luisteren, voor wie uitdragen?
    Een roepende in de woestijn.
    Wie schrijft deze woorden neer, van waaruit borrelen deze woorden naar boven? Wie ben ik? Waar kom ik vandaan? Venus? Doorgaan, maar voor wie? Geen minderwaardigheidscomplex rust en vrede. Maar waarom dit alles? Wat wil mij dit zeggen?
    Voortstromen, leven in het eeuwige moment, er hoeft niets, maar alles kan/mag. Ik ben Liefde, niets kan mij deren, slechts mijn lichaam kan aangetast worden. Woord en daad, geen angst, zijn wie ik ben, niet in de toekomst kijken niet in het verleden, leven nu, nu is alles mogelijk, nu kan alles gebeuren. Maar wat kan ik op deze aarde betekenen al ben ik vrij?
    Het scenario zegt, mogelijkheid tot uitdragen, delen, succes op alle vlakken van leven.
    De praktijk zegt, alles kan nu goed spaak lopen, geen ingangen krijgen, problemen met geld.

    VERTROUWEN/GEDULD de sleutelwoorden.

    Wat wil ik?
    Niets, de paradox van het leven, niets meer willen en toch nog zoveel moeten doen.
    Ik behoor niet op deze aarde en toch moet ik er zijn.
    Uit eigen vrije wil gekomen, drie maanden 30, het oprechte pad. Maar wat voor gevolgen gaat dit wel niet hebben.
    Alles past, en toch lijkt er nu niets meer van te kloppen.


    Kagib

    De uitgesproken woorden:

    http://we.tl/RWCJDviBzP