9 keer bekeken

Kagibs dagboek

  • dinsdag 15 mei 2018 @ 14:18
    #1

    5-10-93 mens zijn

    Gisteren was werkelijk een paradijs, een hemel op aarde.

    De oorzaak was nog de doorwerking van de bijeenkomst bij Jomanda, maar werd nog zeer sterk verhevigd door het lezen van het boek van Jomanda. Wat een onvoorstelbaar leven heeft ze achter de rug, en wat een onvoorstelbaar mooi en goed mens is ze.
    Het geeft ook mijn leven weer wat perspectief, het idee dat voor God alles mogelijk is, en gewoon alles precies op het juiste moment gebeurt.
    Dit is de les die ik steeds weer moet leren.
    Hierna bandje van Annema geluisterd, nu is er een innige verbintenis. Ik ben zo blij dat ik weer werkelijk kan voelen, meevoelen, met wat er gebeurd.

    Ik ervaar steeds meer dat iets in mij verlangd naar tastbaar contact, een groeiproces met mensen, samen aan iets gaan werken. Ik ben weer op aarde, ik zie op dit moment, voel op dit moment totaal geen drijfveer om te gaan doen wat ik eerst wilde doen, spreken. Waarvoor? Voor wie? En het idee van bundeling, hoe wil ik dit in hemelsnaam bewerkstelligen?
    Het is een vreemd gevoel, het doet er allemaal niet meer toe. Wie ben ik, ik ben niemand, laat me slechts slapen in de armen der geborgenheid, laat me slechts gebruikt worden als dienaar van de Goddelijke Schepper.

    Ik realiseer mezelf steeds meer hoe groot de verandering is die in me plaatsgevonden heeft. Volgens mij, sinds heel lang in mijn leven wil ik weer mens zijn onder de mensen. Mijn weten kan me niets meer schelen. Eerst had ik eigenlijk in alles het doel om mijn weten te verspreiden, in al mijn contacten. En dat was eigenlijk de barrière tussen mij en de mensen. Nu kan ik gewoon zijn, overal en met iedereen. De boodschap is weg. 
    Het is allemaal nog een beetje angstig maar ik heb vertrouwen dat alles wel weer goed komt.


    Kagib

    De uitgesproken woorden:

    http://we.tl/k9b75VWS2D