9 keer bekeken

Kagibs dagboek

  • maandag 14 mei 2018 @ 15:04
    #1

    1-10-93 moeilijke omschakeling
    Ja, een nieuwe maand, maar ik weet het eerlijk gezegd niet meer zo.
    Ik heb mezelf gedegradeerd tot een niemand, maar paradoxaal genoeg heb ik het leven doorzien en heb hierin veel te geven. Maar ik moet oneindig groeien in Liefde, maar hoe doe je dat? Ik lijk nu zo koud en afstandelijk te zijn.
    Help me lieve Goddelijke Vader, help me.

    Het thema van de vorige maand was op zoek naar de puurheid van Geest, nou daarvan weet ik nu dat ik die nog niet gevonden heb, dat wordt nog een lange zoektocht. Maar wat is dan de geest die nu door me heenstraalt. Hij wordt niet beïnvloed door enige gedachte en toch is hij niet zuiver.

    Zo weer wat kreten om hulp en vragen om vergeving gestuurd aan Jomanda en Clazien.
    Verwarring in mezelf blijft, ik weet niet meer hoe ik mezelf moet richten. Ik wil alles geven wat ik heb, maar waarom krijg ik hiertoe de mogelijkheid niet?
    Ik verlang weer naar een groepsleven zoals op de Koninginnelaan. Ik wil weer ware interactie, communicatie. Ik wil weer van iemand kunnen houden en dat iemand van mij houdt. Het is nu allemaal zo afstandelijk, abstract, briefwisselingen, af en toe een afspraak. 
    Ik wil dit niet meer.

     

    4-10-93 uitbarsting
    Zo, weer een nieuwe week.

    Alles is weer goed, kan niet beter, en alles komt goed.
    Dit alles door een healingbijeenkomst van Jomanda.
    Over zaterdag kan ik nog zeggen dat ik sinds lang weer eens een uitbarsting gehad heb. Maar het was een heel vreemde uitbarsting. Ik was niet echt boos, maar toch ook weer wel. De uitbarsting was dus naar mijn vader gericht. Ik ontplofte gewoon, was niet meer te houden. Ik was wel heel eerlijk en zei hem dat ik nu onredelijk was, maar dat deze uitbarsting wel een oorzaak had, en een kern van waarheid had.
    De uitbarsting had wel gevolgen. 
    Er is een grote stilte tussen ons ontstaan, en mijn moeder heeft het nu zwaar.
    Ik heb haar gezegd dat ze nu even door moet bijten. Mijn vader moet nu opvallend vaak naar de wc dus lichamelijk werkt het ook door, angst? Aan de schijterij zijn? Er is duidelijk een proces in hem bezig. Het is duidelijk dat bij mijn vader alleen shocktherapie nog helpt. Nu ben ik totaal niet meer boos op hem, maar ik heb wel even afstand genomen om het proces voortgang te laten vinden.

    Gisteren dus naar Jomanda. Door de uitbarsting was er op een vreemde manier toch wel een stuk meer vrijheid in me gekomen. Jomanda na afloop nog even gesproken. Ik voelde me heerlijk en wilde daar wel eeuwig blijven zitten. Ze zei over mijn willen geven maar niet kunnen, komt wel goed. Ze had mijn brief gelezen. Uiteindelijk toch een boek over haar gekocht.

     

    Kagib

    De uitgesproken woorden:

    http://we.tl/7Sr5tglQCa