12 keer bekeken

Kagibs dagboek

  • zondag 13 mei 2018 @ 16:19
    #1

    25-9-93 Atlantis
    Gisteren nog een enerverende dag. Thuis nog een mooi gesprek met mijn moeder waar we beide wat aan hadden.
    Het weerzien met Veerle was fijn en hartelijk. Ze heeft een mooie ziel, samen uit eten geweest.
    De lezing was ook wel opwindend.

    Het kwam erop neer dat de boodschap van de spreker was, speel God door gebruik van je gedachtekracht. Naar mijn gevoel sloeg hij een stap over, laten we eerst maar eens bewust kijken en verantwoording nemen voor de wereld die we nu maken voordat we daarmee gaan spelen.
    Het was fijn om te ervaren dat ik totaal geen angst had om mezelf uit te spreken, heb hem vaak onderbroken. Hij liet overkomen dat mijn en zijn boodschap overeen kwamen maar naar mijn gevoel was dit echt niet zo. Nou ja, ik heb mijn best gedaan om hem dit duidelijk te maken. Het publiek was helemaal op zijn hand, weer een nieuwe vluchtweg uit de problemen.
    Hij ondersteunt ook een nieuw initiatief, Atlantis. En is Atlantis dan niet ten onder gegaan door dit idee van gedachtekracht?


    28-9-93 verwarring
    Het samenzijn met Clazien was verwarrend.
    Ze was wel heel begeesterd, heel krachtig en eerlijk.
    Over hoog en deemoed gehad. Maar de kernvraag was, is God nu in alles of kun je jezelf voor God afsluiten. Mijn gevoel is dat de mens als enigste zich voor God kan afsluiten, maar haar idee is dat God alles is. Maar wat dat betreft zit ze in een proces want ze krijgt hier veel verzet tegen.
    Het einde was helemaal verwarrend.
    Eerst kon ik 16 juni komen spreken, maar toen zei ze opeens dat ze eerst dat proces moet uitwerken en dat ze later wel een keer terugbelt.
    Het maakte me onzeker, verdrietig, want alles ziet er zo uitzichtloos uit.

    Op dit moment zijn alle ideeën over mogelijkheden tot het wakker schudden van de mensheid weggebrand. Voel me onzeker en machteloos om ook maar iets te doen.
    Ik wil weer een proces met mensen aan lieve Goddelijke Vader, dit hou ik niet lang meer vol. Ik ben moe, wat mij betreft ga ik morgen over, het kan me op dit moment allemaal niets meer schelen, het spijt me. Ik weet dat deze emoties allemaal relatief zijn, maar ik vlucht er niet voor weg. Help me lieve Goddelijke Vader, help.


    Kagib

    De uitgesproken woorden:

    http://we.tl/0s18x9SfTW