15 keer bekeken

Kagibs dagboek

  • vrijdag 09 februari 2018 @ 14:45
    #1

    12-10-91 ieder zijn/haar waarde
    De dag van de inval van Columbus. Over een jaar einde van de tocht in Amerika?

    Weer onderweg.
    Tochtje in België als voorbereiding van de tocht in Amerika. Zit nu op een indianendag in Gent naast Hans mijn grote vriend. Het zijn fijne dagen, voel me krachtig, rustig, vreugdevol, vrij.

    Over de afgelopen tijd, druk, stimulerend, verrijkend.
    Veel in de buitenwereld bezig geweest met de EPP, met mijn boodschap.

    Jonge mensen hier, onzeker maar toch met grootse visioenen.
    Vriend Rene vertelt dat zijn vriend Jan hier ook aanwezig, verlicht is. Vertelt grootse belevenissen, uittreden, telepathie, aura lezen. Mijn gevoel zegt dat hij niet verlicht is. Het gaat niet om deze ervaringen, het gaat om of jij vol Liefde en wijsheid bent.
    Toch is hij geestelijk ver gegroeid, hij heeft mooie ogen, indringend, diep, maar hij dreigt in een val te stappen. De val van de duivel in het gewaad van een lichtende engel.

    En de droom, het visioen dat ik pas had lieve Christus.
    Ik draai me om in de kathedraal die een ruïne geworden is nadat het topje van de kathedraal opgestegen is (mijn gevoel hierbij is dat dit Jezus was die opsteeg). Eerst lopen er allerlei mensen rond in deze ruïne, ze weten niet goed wat ze ermee aan moeten. Dan kom ik er aan.  Een geweldige Kracht begint door me heen te zinderen, en ik draai me om en zeg, ik ben Jezus. De kathedraal is meteen hersteld in volle glorie, engelenkoren, muziek. In deze zinderende Kracht word ik wakker, voel het nog intens navibreren.
    Lieve Christus wat wilt u me hiermee toch zeggen?

    12-10-91 achter de schermen
    Waarom raakt het me zo diep als ik respect voel voor mensen, en het blijkt dat mensen niet beantwoorden aan het beeld dat ik van ze gemaakt heb?

    Het gaat over een Shoshone-indiaan die hier uitgenodigd was.
    Ik vond het een integere, eerlijke man, wijs, van de Grote Geest vervuld.
    Maar achter de schermen bleek een ander beeld naar buiten te komen.
    Ik hoorde hem over vlees eten praten, over hamburgers die hem veel liever waren dan het vegetarische eten dat hij op dat moment had. Dit kon ik niet verenigen met hun levensfilosofie van respect voor moeder aarde. Daarom zei ik hem dit ook. Zijn antwoord stelde me diep teleur. Hij had totaal geen probleem met vlees eten. Dieren zijn om gegeten te worden net als planten, er is geen verschil. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat het verschil maakt als het van de bio-industrie komt, maar ook dit lukte niet.
    Hans deed er daarna nog een schepje bovenop.
    Dat Indianen voordat de blanken kwamen ook vele, vele dieren, buffels, bizons, neerschoten voordat ze de 'ware' gevonden hadden.
    Het hele positieve beeld van de Indianen stortte ineen en dit maakte me bedroefd omdat dan alle mooie krachtige uitspraken die gedaan worden een bijsmaak krijgen. Zoals Hans zei, we zijn allemaal mensen. We moeten allemaal individueel onszelf bevrijden, de Geest bevrijden, door de duisternis naar het Licht, van onwetendheid naar Weten.
    Het maakt weer duidelijk dat ik niet alleen voor de indiaan op stap moet in Amerika, nee voor iedereen, wit, zwart, bruin, rood, geel. Want pas in de Geest zijn we weer een. Een boodschap van bezinning, van keuze.

    Kagib

    De uitgesproken woorden:

    http://we.tl/uomkpwjRcx