12 keer bekeken

Jan over de tijd 1

  • dinsdag 02 januari 2018 @ 20:04
    #2
    reactie op (#1) kagib

    Elke wereld kent en bezit zulk een orde, die wetmatig volkomen harmonisch op het grote geheel is afgestemd, opdat de Wet die allen tezamen bindt, niet zal worden verstoord. Zo begrijpen wij, hoe zulk een wereld, die in haar eigen orde bevestigd is, ook haar eigen tijd kent. Iedere wereld heeft een eigen tijd. Iedere wereld is de uitdrukking van een proces, dat moet worden vervuld.
    Een wet, of orde, dient om een bepaald doel, een zekere ontwikkeling, tot een goed einde te voeren. Bij ons dient een wet dikwijls om iets binnen de perken te houden. Maar in het Universele Leven is een wet direct verbonden met een bepaald doel, dat gericht is op het vervullen van de Eeuwige Liefde. Als de Liefde Gods zich krachtens haar wezen moet mededelen, omdat dit de grond van haar bestaan is, dan dienen de wereld en de tijd der wereld om dat ene doel te bereiken. Het wezen van de tijd is dientengevolge verandering.

    Nu meent ge wellicht, dat ge dat wezen der verandering heel goed kent. Maar vergist u niet! Want ook dit begrip dient geestelijk te worden benaderd en verstaan.
    In de Heilige Taal wordt gezegd: Er is een tijd van God en een tijd van mensen. Zo dienen wij dus tweeërlei tijd te onderscheiden.
    De religieuze mens meent wanneer er van Gods tijd gesproken wordt, dat er in ons leven dingen kunnen geschieden, er in onze tijd processen voltrokken kunnen worden, door krachten en machten van buiten; krachten en machten die wij niet in onze hand hebben. Wanneer zich plotseling, soms als explosies, ingrijpende of onvoorziene gebeurtenissen of situaties in onze tijd openbaren, dan spreekt men in religieuze kringen van Gods tijd. Met behulp van deze zienswijze leert de theoloog zijn lekenschare enerzijds berusting en anderzijds angst. Berusting in het lijden en angst voor straf, angst voor het onherstelbare.

    Wat hij hier bedoeld is dat er een innerlijke Verbinding is die Weet wat Wil wat is. Daarin is er dus ook een proces van ontvouwing. Maar dat heeft niets te maken met de slagen die het leven je in het dagelijkse leven toebrengt. Die slagen zijn alleen een kans dat je eventueel die Verbinding mag voelen. Dat wat alles draagt en omvat in Liefde. 

    Maar de fase die hieraan voorafgaat is dus zuivering, reiniging eer dat je mee kunt bewegen zonder frictie met de Beweging van de Kosmos. 

    lieve warme groet Kagib

    Gewijzigd op 2018-01-02 20:04:33
  • dinsdag 02 januari 2018 @ 16:19
    #1

    Elke wereld kent en bezit zulk een orde, die wetmatig volkomen harmonisch op het grote geheel is afgestemd, opdat de Wet die allen tezamen bindt, niet zal worden verstoord. Zo begrijpen wij, hoe zulk een wereld, die in haar eigen orde bevestigd is, ook haar eigen tijd kent. Iedere wereld heeft een eigen tijd. Iedere wereld is de uitdrukking van een proces, dat moet worden vervuld.
    Een wet, of orde, dient om een bepaald doel, een zekere ontwikkeling, tot een goed einde te voeren. Bij ons dient een wet dikwijls om iets binnen de perken te houden. Maar in het Universele Leven is een wet direct verbonden met een bepaald doel, dat gericht is op het vervullen van de Eeuwige Liefde. Als de Liefde Gods zich krachtens haar wezen moet mededelen, omdat dit de grond van haar bestaan is, dan dienen de wereld en de tijd der wereld om dat ene doel te bereiken. Het wezen van de tijd is dientengevolge verandering.

    Nu meent ge wellicht, dat ge dat wezen der verandering heel goed kent. Maar vergist u niet! Want ook dit begrip dient geestelijk te worden benaderd en verstaan.
    In de Heilige Taal wordt gezegd: Er is een tijd van God en een tijd van mensen. Zo dienen wij dus tweeërlei tijd te onderscheiden.
    De religieuze mens meent wanneer er van Gods tijd gesproken wordt, dat er in ons leven dingen kunnen geschieden, er in onze tijd processen voltrokken kunnen worden, door krachten en machten van buiten; krachten en machten die wij niet in onze hand hebben. Wanneer zich plotseling, soms als explosies, ingrijpende of onvoorziene gebeurtenissen of situaties in onze tijd openbaren, dan spreekt men in religieuze kringen van Gods tijd. Met behulp van deze zienswijze leert de theoloog zijn lekenschare enerzijds berusting en anderzijds angst. Berusting in het lijden en angst voor straf, angst voor het onherstelbare.


    Jan v. Rijckenborgh