7 keer bekeken

Kagibs dagboek

  • zaterdag 30 december 2017 @ 15:04
    #1

    21-8-88 hulpvaardigheid
    Er gebeurt weer veel.
    Mijn wezen blijft gevuld met kracht, vreugde, liefde. Alleen er vinden veranderingen plaats in de weg die ik ga.
    Laat ik even proberen terug te blikken:

    Eerste dagen ben ik bezig geweest met verspreiding affiches genetische manipulatie. Deze taak is nu klaar. Meer kan ik op dat vlak niet doen.
    Dinsdag kwam Klaas (zwerver)  weer in mijn leven.
    De symboliek was heel mooi. Hij liep al een maand rond met een kaakontsteking, zijn hele wang was opgezwollen. Toen sprong de zwelling. Toen zag hij mij telefoneren en ging toen bij ons naar binnen. De dagen daarna ben ik met hem mee geweest naar de sociale dienst. En we hebben een happy end, echt ongelooflijk te gek. Hij krijgt nu een uitkering, is ingeschreven in het ziekenfonds. Hij heeft weer vaste grond onder zijn voeten, nu kan hij weer een leven opbouwen. In samenhang daarmee, hij zei ook zoiets van, alles sloot zich om mij heen. Hij stond op instorten, zijn geest stond op springen, het had ook niet langer kunnen duren, zijn levensles was klaar.
    Voor mij was Klaas ook een test in verdraagzaamheid.
    Je moest constant luisteren. Je kon zelf niet veel zeggen want dan reageerde hij heel fel. Daarnaast merkte ik naarmate de verbitterdheid bij Klaas zakte, dat hij heel veel levenswijsheid in zich had waar ik nog wel iets van kon leren. Ik heb veel geluisterd, veel met hem gepraat, heel diep, en dit was heel fijn en leerzaam.

    Uit in de Onderbroek.
    Ik voelde de overgang. In de Onderbroek is het zinloos om zaadjes te planten.
    Met een zwaar gemoed ging ik toen naar huis. Thuisgekomen met Alex hierover gepraat, werkte heel verhelderend. Hij bevestigde mijn gevoel en de overgang.
    Ja, de essentie is dat ik van een kleinere invloedscirkel naar een grotere invloedscirkel moet al heeft die kleinere invloedscirkel vanzelf een grotere invloed. Net als de kringen van een plas. Maar nu ben ik nog maar een klein steentje en de kringen reiken dan nog niet zover. Ik moet nu een grotere steen worden, mijn daden moeten een grotere draagkracht krijgen.
    Sjak zei dat ik enkele stapjes terug moet doen, om weer op gelijke voet te komen, maar dat kan ik niet, ik moet zijn die ik ben. Mensen worden bang voor mij, voelen zich nog zwakker bij mij. Dat is het gevolg dat ik moet dragen. Ik sta altijd open, mensen mogen me altijd om raad vragen, maar ik kan niet meer terug.

    Schrijf nog steeds teksten op onder de tunnel.
    Symbolisch de tunnel naar het licht.
    Mensen vinden ze mooi, en daar ben ik blij mee.
    Hier tenslotte een tekst die ik zelf wel mooi vind:

    LAAT DE BOOM DES LEVENS NIET VERDORREN DOOR HAAT, AGRESSIE, WANTROUWEN,
    MAAR LAAT HEM WEER OPBLOEIEN DOOR
                                                                                      LIEFDE EN VERBONDENHEID.

    Kagib

    De uitgesproken woorden:

    http://we.tl/YwJyBRqELp