14 keer bekeken

Jan de Liefde en de wereld

  • vrijdag 29 december 2017 @ 19:43
    #2
    reactie op (#1) kagib

    Hoe goed we het misschien ook wel eens hier kunnen hebben, associeer nimmer dialectische dingen en verhoudingen met de Universele Liefde van de Eeuwigheid. Dat is geheel iets anders.
    Wanneer ge openheid van ziel verkrijgt zult ge dat onmiddelijk begrijpen. En u begrijpt dan tegelijkertijd dat een dergelijk machtig, alomtegenwoordig Geesteveld, met zulke geweldige waarden, een doel heeft. Daarom zeggen wij in een onzer gebeden: 'De Liefde moet zich mededelen, het is het doel van haar bestaan.'
    De Universele Liefde die van God is, zoekt altijd gestaltenis te geven. Haar hoogste doel is wording. En uit de wording, uit de geboorte, een opheffen tot zichzelve: opdat het in liefde gewordene, het hoogste, allerheerlijkste, en schoonste geluk in eeuwigheid zal smaken en verbreiden. En uiteindelijk zich geheel in de Liefde Gods zal verliezen, zich zal verliezen in doeleinden, die wij niet vermogen na te speuren in onze staat van zijn.
    Daarom, omdat de Liefde Gods er is om op de een of andere wijze gestaltenis te zoeken, daarom ontwikkelt zich uit de Eeuwigheid de wereld, zo zegt Hermes Tresmegistos.

    'De Eeuwigheid vormt de wereld tot een orde, door de materie met onsterfelijkheid en duurzaamheid te doordringen. Wat het ontstaan der materie is afhankelijk van de Eeuwigheid, zoals de Eeuwigheid zelf weer afhankelijk is van God', zo wordt gezegd in vers 13. Ieder atoom is potentieel geladen met de universele waarden, met de eeuwige waarden van de Logos. Uit de Eeuwigheid ontwikkelt zich dus de ruimte. In die ruimte is de oersubstantie, en uit die oersubstantie worden geformeerd de sterrensystemen en ook de wereld.
    Maak nu niet de fout in de eerste plaats aan de dialectische wereld te denken. De wereld die hier wordt bedoeld is niét de aarde zoals wij haar kennen, met haar rampspoeden en haar weedom. Nee, hier wordt bedoeld de Heilige Aarde waarvan de gnostici spraken. De Heilige Aarde als onderdeel van het Universum Gods, waarvan zij de luister schouwen mogen die tot de wereld van de levende zielestaat verheven zijn. Het is duidelijk dat zulk een aldus geopenbaard Universum zijn orde, zijn wetmatigheid kent; dat het aan die orde, aan bepaalde stralingswetten moet beantwoorden, om het ene grote Doel te bevorderen en te bereiken. Daarom is het wezen van de wereld orde. Een orde die zich volkomen harmonisch verhoudt tot de Logos zelve.

    Kan niet helderder, stem er helemaal mee in.

    lieve warme groet Kagib

    Gewijzigd op 2017-12-29 19:43:35
  • vrijdag 29 december 2017 @ 18:28
    #1

    Hoe goed we het misschien ook wel eens hier kunnen hebben, associeer nimmer dialectische dingen en verhoudingen met de Universele Liefde van de Eeuwigheid. Dat is geheel iets anders.
    Wanneer ge openheid van ziel verkrijgt zult ge dat onmiddelijk begrijpen. En u begrijpt dan tegelijkertijd dat een dergelijk machtig, alomtegenwoordig Geesteveld, met zulke geweldige waarden, een doel heeft. Daarom zeggen wij in een onzer gebeden: 'De Liefde moet zich mededelen, het is het doel van haar bestaan.'
    De Universele Liefde die van God is, zoekt altijd gestaltenis te geven. Haar hoogste doel is wording. En uit de wording, uit de geboorte, een opheffen tot zichzelve: opdat het in liefde gewordene, het hoogste, allerheerlijkste, en schoonste geluk in eeuwigheid zal smaken en verbreiden. En uiteindelijk zich geheel in de Liefde Gods zal verliezen, zich zal verliezen in doeleinden, die wij niet vermogen na te speuren in onze staat van zijn.
    Daarom, omdat de Liefde Gods er is om op de een of andere wijze gestaltenis te zoeken, daarom ontwikkelt zich uit de Eeuwigheid de wereld, zo zegt Hermes Tresmegistos.

    'De Eeuwigheid vormt de wereld tot een orde, door de materie met onsterfelijkheid en duurzaamheid te doordringen. Wat het ontstaan der materie is afhankelijk van de Eeuwigheid, zoals de Eeuwigheid zelf weer afhankelijk is van God', zo wordt gezegd in vers 13. Ieder atoom is potentieel geladen met de universele waarden, met de eeuwige waarden van de Logos. Uit de Eeuwigheid ontwikkelt zich dus de ruimte. In die ruimte is de oersubstantie, en uit die oersubstantie worden geformeerd de sterrensystemen en ook de wereld.
    Maak nu niet de fout in de eerste plaats aan de dialectische wereld te denken. De wereld die hier wordt bedoeld is niét de aarde zoals wij haar kennen, met haar rampspoeden en haar weedom. Nee, hier wordt bedoeld de Heilige Aarde waarvan de gnostici spraken. De Heilige Aarde als onderdeel van het Universum Gods, waarvan zij de luister schouwen mogen die tot de wereld van de levende zielestaat verheven zijn. Het is duidelijk dat zulk een aldus geopenbaard Universum zijn orde, zijn wetmatigheid kent; dat het aan die orde, aan bepaalde stralingswetten moet beantwoorden, om het ene grote Doel te bevorderen en te bereiken. Daarom is het wezen van de wereld orde. Een orde die zich volkomen harmonisch verhoudt tot de Logos zelve.


    Jan v. Rijckenborgh